Даврон дар толори холии намоишгоҳ рост истода мусаввараи «Модар ва хӯшаи Парвин»-ро тамошо мекард ва боварии комил дошт, ки аз уҳдаи офаридани он баромадааст. Бар замми ин шояд мусаввара дар эҷодиёти ӯ роҳе буд то куллан шараф. Хайр чӣ, агар куллан шараф набошад ҳам шояд навоварист дар ҷодаи эҷодиёт. Ӯ хуб медонист, ки майдатасвирҳо баёнгари возеҳи он мусаввараанд, зеро ӯ дар миёнаашон хеле назаррабо менамуд. Бо ин ҳама боз меҳру муҳаббати бепоёни фарзандӣ дар он омехта буд. Пас ӯ аз рӯи садоқат ба модари ҷонаш сано хонд, ки симояш мусаввараро дигаргуна оро медод.

Дар мусаввара рӯҳияи модар начандон ҳақиқатнигорона тасвир ёфта буд. Ӯ модарро ба сони фариштаҳо офарида буд. Инчунин ҷой додани тифлаки бардам, ки дар мусаввара бо машаққат тасвир шуда буд, аз хассосии Даврон далолат мекард. Бале, фаришта, аммо фариштаи шарқӣ. Ороишаш гуногуранг буд, ки бояд ба бунёди миллате далолат мекард ва андешаҳои Давронро, ки як умр сокини шаҳр буд, дар худ нуҳуфта.

Ин кор ҳамеша ӯро ба осонӣ муяссар мешуд. Ғазаби гули зарди биёбон, ки деҳаи азизи ӯро иҳота карда буд, дар ҳама ҷои мусаввара чашмрас буд. Аз чеҳраи фаришта нур меборид ва он нуреро ба ёд меовард, ки гоҳо пеш аз фуромадани пардаи торикӣ гирду атрофро фаро мегирифт ва аз биёбони дурудур мегузашт.

Не, ин кор ӯро ҳамеша даст медод, ва ростӣ, ба осонӣ. Дудилагиаш дар чизи дигар буд, дар он ки хӯшаи Парвинро чӣ сон ҷобаҷо бигзорад? Дар болои сари тифл ё аз ҷониби дигар? Болои сараш чандон бад набуд. Ситораи одам бояд болои сараш битобад, нури ин ситора болои сар бирезад, каме қафо, чун сипар, чун нигаҳбони ҳамешагӣ. Аммо аз ҷониби дигар ҳам ки нигоҳи тифл сӯи он равон шудааст, тасвири ситора чандон бад набуд, бо мақсади риояи таносуб, риояи пойдории қонунҳои классикӣ— ҳарчанд ки фаришта дар тасвир ҷой дорад. Дар болои сари тифл ҷой додани хӯшаи Парвин орзуи дилакаш буд, зеро худи ӯ дар давоми умри рафтааш дар болои сараш ин галаситораро эҳсос мекард. Дар бисёр лаҳзаҳои нооромӣ ин галаситораи начандон равшан, аммо тифок, таскини дилаш буд. Бале дар осмон ситораҳои калону равшан чандон кам набуданд, аммо ба бахти ӯ танҳо хӯшаи Парвин нур меборид. Болои сари тифл гузоштани онҳо арзанда буд, чун ҳамаи