аз чашмонаш нур меборид... Ботир ба сӯи меҳмон ҳарду дасташро дароз карда ӯро боло гузаронд.

Тамом! Бори сангинеро аз душаш гирифтанд... Аммо, фақат чунин нозу неъмат аз куҷо... Онҳо-ку интизораш набуданд. Аз омаданаш огоҳ ҳам набуданд?...

Дар кӯча садои истодани мошин шунида шуд. Аз тиреза ба чашм расид, ки марди қоматбаланди чиҳилсолае аз мошин фуромад. Ба пешвозаш Фотима баромаду салом дода чизе бароиш гуфт... Он мард бо табассуми хомӯшонае сарашро ҳам кард. Дар ин асно Фотима хандасар доду ҳаракати ноҷое кард. Мадат-оғо донист, ки зан танҳо бо шахси хеле наздикаш метавонад чунин муросо кунад.

— Марҳамат, Мадат, марҳамат! — ғур-ғур кард Ботир. Имрӯз мо ҷашн дорем. Меҳмоне, ки муштоқаш бу-дем, омад!

— Хайр, ҳисоб кун, ки ман меҳмони ту будам... Ман ҳамин хел... Гумон кардам, ки шояд кафши тайёр дорӣ, барои кампирам мегирифтам...

... Бо меҳмон салом карда, Мадат-оғо нигоҳе ҳам накард, ки чашмонаш кабуданд ё не. Дар ҳавлӣ боз Фотимаро вохӯрд. Боз ҳам табассум кард. Бо як хушие чашмонаш барқ мезаданд, ки мӯйсафед танҳо тавонист гуфт:

— Саломат бошӣ, духтарам!

— То боздид, амаки Мадат! — дар ҷавоб овози фо-раму шодонае садо дод...

Мошина дигарҷой буд. Чанде роҳ рафт, сарашро гардонду аз дигар ба мошин нигоҳ кард. Не, дар ҳақи-қат дигарҷой буд...

ҒУРУБИ ПАРВИН

Панҷ-шаш қадам ба қафо гузошта, Даврон бовар кард, ки дар саросари толори намоишгоҳ барои мусаввари «Модар ва хушдоман Парвин» ҷои муносибе ёфт нахоҳад шуд. Аввалан девор хеле рӯшан буд, баъд ин ки миёни тасвирҳои хурд мусаввара дарҳол ба чашм мерасад, зеро хеле назаррабо буд: магар, ин ки то пеши мусаввара расидан вақти зиёде сарф мешуд. Он тақрибан дар миёнҷони толори намоишгоҳ ҷой дошт ва аз ҳар ҷонибе ба чашм мехӯрд, аммо ҳангоми то пеши ӯ расидан тасвирҳои дигареро ҳам дидан мебоист, то шефтаи мазмуну манзараҳои онҳо низ гардид, ки Даврон, бо ҳунари