Фотимаву духтараки он чизе намегуфтанд, танҳо аз он лоф мезаданд, ки Ботир чӣ хоҳад кард.

«Ӯ дар боло дӯстони зиёд дорад, — пинҳонӣ мегуфт яке. — Танҳо ҳамон қаллобро дарёб, мегӯянд. Пайдояш ки кардӣ дар байни деҳа парронаш! Дигарашро худамон ҳал мекунем.» — Тафтиш мешавад! — лоф мезанад дигаре. Агар ёбанд чун сағи дайду бо тири заҳролуд мепарронанд».

Овозаҳои зиёди ваҳмангез рӯз то рӯз паҳн мешуданд. Ҳама ин ғайбатҳову овозаҳо дар атрофи Фотима чун тори тортанак мепечиданд ва ӯро раҳгум месохтанд.

Мадат-ого ин бофтаҳои беохирро ҳар рӯз мешунид вале танҳо як чизро андеша мекард: чӣ гуна Фотимаву кабӯдчашмаки ӯро аз вартаи нобудӣ халос кунад?...

— ...Ботир шикорчӣ буд, аммо ҳеҷ гоҳ ӯро дар атрофи деҳа камонбадаст надида буданд. Ӯ ба давлат пӯсти гургу рӯбоҳ медод, ҳарчанд ки аз ин ҳайвонҳо дар он ҷойҳо нишоне, ҳатто изе ҳам намонда буд. Ва Мадат-ого рӯзе Ботирро дар китф думила, начандон дуртар аз боғчаи колхоз бархӯрд.

Аз он рӯзгоре, ки дар деҳа овозаи задани Фотима паҳн шуд, Мадат-ого Ботирро ҳаргиз надида буд. Аммо ҳарчанд овозаҳои қасди ӯ рӯз то рӯз ваҳмангезтар мешуданд, аз фурсат истифода бурда донистанӣ шуд, ки ин одам дар кадом ҳолат қарор дорад, ва хост, ки ӯро ба зери каппа даъват кунад, то аз маззаи харбуза лаҳзае бо ҳам лаззат баранд...

Аммо ба каппа хондани Ботир муяссараш нашуд.

Ботир бардам-бардам қадам монда, дар паҳлуи Мадат-ого рост шуд ва орому одатӣ салом дод, вале ба кадом сабабе на «Мадат-ого» балки озодона «Мадат» гуфт, гӯё яке ҳамсолаш бошад.

Ҳар гоҳе ки ду нафар ба ҳам оянд аввал бояд шахси калонсол ҳолпурсӣ кунаду аз корубори шарикаш пурсон шавад. Аммо Мадат-ого пурсидан нахост, ки «Корҳо чӣ тур?» — Аввалан баъди он ҳолате, ки бо хоҳараш рух дода буд чунин саволро Ботир чун истеҳзо қабул мекард, дуввум ин, ки савол ҳам ҳолату табъи Ботир ба ҳама маълум буд. То ки аз ин ҳолат раҳо шаванд, Мадат-ого бо хурсандӣ гуфт:

— Ба ту барори шикор мехоҳам!

Лабони Ботир моили табассум шуданд.

— Кадом шикор!... Бачаҳо муҳобот карданд, ки дар