якбора духтаракро пеши рӯ меорад, ки бепадар ба воя мерасад ва дилаш таҳ мезанад...
— Маро шарманда мекунед?— дод мезанад Ботир, хоҳарашро ба сӯе тела дода. Садои тир тамоми деҳаро пахш мекунад...
Ботир парронд ё Фотима, Мадат-ого фаҳмида натавонист ва зуд бедор шуд.
Дар ҷояш биншаст, арақи рӯяшро пок кард ва нафаси дароз кашид. Дар паҳлуяш кампираш хуррак мекашид. Ӯ ба соаташ нигарист, ки ҳанӯз чаҳор нашуда буд. Боз сарашро рӯи болишт ниҳод. «Чаро чунин хоб дидам? Худовандё ҳамаш ба хайр анҷомад!».
Мадат-ого чун аз хоб бархост дарҳол хоби дидаашро ба ёд овард, аммо онро ба занаш нақл накард.
Ҳам гиряи кӯдак, ҳам зорӣи зан.— Мадат-ого хобашро чунин таъбир дод, ки гӯё он садои одамест, ки дучори бадбахтӣ шуда, ба ёрии Фотима, ба раҳму шафқати инсонӣ даъват мекунад. Мадат-ого акнун дар замираш Фотимаро ҳақ мебаровард. Агар одамон, ки дар рӯзи сиёҳ, бар сарат наоянд, чӣ одаманд?... Ғайбат кардану аз пушт хандидан — борҳо шармовартар аст аз шармандагии Фотима! Дар рӯи одам метавон хандид. Ботир чӣ? Магар ӯ ба хоҳараш раҳм мекунад? Агар раҳм кунад, пас ман чунин хоб намедидам...
— Масалан дирӯз ту гуфтӣ, ки «чигуна бояд ӯро ёрӣ дод? — оромона ба гап шурӯъ кард Мадат-ого. — Дар ҳақиқат чӣ тур бояд ёрӣ дод-а?
— Ман киро бояд ёрӣ диҳам?— ба вай рӯи турш кард Майса.
— Ту ин гапҳоро дар бораи Фотима гуфтӣ? — Ҳа, ту дар бораи Фотима мегӯӣ, ман кайҳо фаромӯш кардам... Кампир хомӯш монд. — Ӯро чӣ тур ёрӣ мекунӣ?
Ҳарчӣ бодо бод!
— Зеро то бадбахтии ӯ чандон дур нест, Майса.
Чунон, ки ту дирӯз гуфтӣ. Ботир камонбадаст ба ҷустучӯи падари духтарак шурӯъ мекунад...
— Хайр чӣ? Гумон мекунӣ, ки мепарронад?
— Ҳам мепарронаду ҳам...
— Ту ҳақи гапро мегӯӣ — ногаҳон розӣ шуд Майса, — Дар ҳолати хашм одами хуб ҳам чӣ кор карданашро намедонад. Вале аз чунинҳо ҳама бадиро интизор будан мумкин...
Расо ду ҳафта гузашт. Овозаҳо хомӯш шуданду одамон фақат роҳи дигареро пеш гирифтанд. Дигар аз