— Ин ҳама тӯҳмат. Занон забон баровардаанд. Худашон бо мардони дигар чӣ хел мечаспанд! Ҳамсояи ман аст он зан. Духтар зоидааст...
— Чашмонаш, мегӯянд кабуданд?
Мадат-ого гашту богазаб ба мӯйсафед нигарист.
— Ранги чашмонашро, ки надидаам. Дурӯғ намегӯям. Аммо дар бораи дигараш ҳама сафсата, занак зоид. Фақат бе шавҳар не.
— Пас чаро чунин мегӯянд?
— Зеро ки ӯ шӯ надорад... Ҳар чӣ гуфтан мумкин, охир, бечора шӯ надорад...
— Намедонам... — бо ҳайронӣ давом дод мӯйсафед, — Дуд бе оташ намешавад.
— Гоҳо мешавад, ки оташе нест, аммо мегиранду пуф мекунанд, — аз лаҳҷаҳо оташ мегиронанд!
Мӯйсафед ҷои паноҳ бурдан надошт. Ва бо пайдо шудани мошинаи аз дур омада, ки аз як гӯшаи роҳ ба гӯшаи дигар мехазид, харашро ба канори дигари роҳ ҳай кард.
Мадат-ого хурсанд буд, ки аз он марди ғайбатчӣ халос шуд.

— Ана, масалан Фотима агар 10 тонна пахта ҷамъоварӣ кунаду сураташро дар ҳама деворҳои деҳа овезанд ҳам, сари вақт касе инро намефаҳмад! Аммо ин ҷо... Чаро одамон ба бадбахтии бегонае шоданд? Не, бунёди ин даҳр хароб аст.
Ҳарчанд Мадат-ого аз сухани ғайбатиҳо, ки дар ҳаққи Фотима бадгӯӣ мекарданд, дилхун мегашт, худаш ҳам ин рафтори ӯро хуш намепазируфт. Гочук, ки даҳ ҳазор сокин дошт, бо тозагии виҷдони мардумаш шӯҳрат ёфта буд. Гоҳо ҳодисае рӯх медод, албатта, аммо чунин!.. Кори хуб накард, ин занак. Аз ин бадтараш ҳам намешавад.
— Навигарӣро шунидӣ? — Мадат-огоро пешвоз гирифт занаш.
— Чӣ шуд? — пурсид Мадат-ого ва мефаҳмид, ки гап дар бораи Фотима меравад.
— Ботир ҳама мардонро қатор карда як-як мепурсидааст...
— Чиро? — завқ бурда пурсид Мадат-ого, хурҷинро аз пушти хар гирифта.
— Мехоҳад фаҳмад, ки падари духтарак кист! Медонӣ, агар касе қоил нашавад, ҳамон замон ба пешониаш тир хоҳад хӯрд!