шаҳрро дӯст медошт; гардишҳои бозор, бархӯрд бо одамон, бӯи ҳаёти шаҳриро дар эҳсоси кас бедор мекард...

Аммо ин бор мӯйсафед бо табъи хира баргашт. Фотимаву духтари кабудчашмакаш ва он шахси ношинос, ки ӯро шармсор карда буд, ҳеҷ аз хаёлаш дур намешуданд. Фотима хато кард. Хайр, хато кард, хато... Шояд ӯ андеша накарда ба он айёр бовар кардааст. Ин гуна одамон ҳастанд. Осон меёбанду мушкил медиҳанд. Харчӣ-харчӣ, аммо нобакорон дар дунёи рӯшан каманд магар? Вале боз одамон намехоҳанд, ки ҳамдард бошанд вақте афтодӣ, боз мекубанд ки ба бешӣ афтӣ!

Ин андешаҳои ғамбори Мадат-огоро, мӯйсафеди телпакдори аз пушт оянда, халадор кард! Мӯйсафед ношинос буд, аммо Мадат-ого, аз рӯи савори ҳар ба бозор омаданаш, касе таҳҷоӣ, аз ҳамин деҳоти атроф буданашро хулоса кард. Мӯйсафед бе ҳамсуҳбат дилгир шуда буд магар, ки салом додан замон, андаке сукут кард.

— Аз бозор меоӣ, чӣ, ошно?
— Аз бозор.
— Ман ҳам аз бозор.
— «Ту аз бозор, ман аз бозор! Бо одамон гап кушоданат чӣ маънӣ дорад?»

Маълум ки Мадат-ого чунин нагуфт, аммо аз дил гузаронд.
— Ҳаво гарм! — оҳ кашид мӯйсафед.
— Бале, имрӯз гармтар аст, — гур-гур кард Мадат-ого ҳам.
— Чӣ мегӯӣ, баъди чунин гармо тафси ҳаво мегузарад?

Мадат-ого ҷавобе надод, ба умеде ки мӯйсафед дигар гап назанад. Муддате ба ҷуз садои сум дар роҳи мумфарш чизе шунида намешуд. Аммо хомӯшии мӯйсафед дер давом накард:
— Ту аз кадом деҳӣ?
— Аз Гочук, — оҳ кашида ҷавоб дод Мадат-ого.

Мӯйсафед ба пеш гузашт.
— Агар аҳли Гочук бошӣ пас бояд бидонӣ, — овози мӯйсафед ҷон гирифт ва чашмонаш дурахшиданд. — Дар ин ҷо чунон овоза шудааст, ки... Хеле овозаи нохуш...
— Боз чӣ хел овоза?
— Э, гӯё ки дар Гочуки шумо зани бешӯе зоидааст?

Мадат-ого хомӯш буд.