дили ту мушфиқ аст. Ман инро ба ҳама метавонам гуфт! Дар ҳаққи пиразани охирин, ки пояш ба лаби гӯр расидааст, ғамхорӣ кардан кори саҳл нест. Ин кори хайр ҷовидонӣ дар ёдҳо хоҳад монд.

— Ҳайр, дар он ҷо чӣ... ҷабинашро чин кард раис — вале гуфтаҳои Орзу-апа, ки табъи дилаш буданд қоматашро рост карда ба атроф нигарист.

— Ҳа, раисҷон, қариб фаромӯш кардаам, ба Вакил-дароз чӣ ёрӣ мекунӣ?

— Ба Вакил-дароз? Ба ӯ чӣ шудааст? Чаро дар бораи Вакил-дароз касе ба ман чизе нагуфт? Ӯ худаш кист?...

— Чӣ хел кӣ будааст? Ӯ ҳамон касест, ки чоршанбеи оянда писарашро хонадор мекунад! Писари ягонаашро! Худи ман гумон мекунам, ки дар тӯйаш гӯсфанд хоҳам бурд...

Раис мехост ки дар бораи писари ягонаи Вакил-дароз чизе гӯяд, аммо хизматгор дар ин ҳолат аробаашро тела дода пеши онҳо омад. Ӯ бе ягон эҳтиёткорӣ, бо латта-пораи чиркине пораи нимгазидаи нонеро аз рӯи миз тоза карда бо дигар пасмондаҳои хӯрок ба аробааш бор кард. Олма-оча садои нофаҳмоие баровард аз ҷояш бархост. Хизматгор чизе гуфта даъво кард. Ронанда худро ба миёни онҳо зад.

— Ин чӣ маъно дорад? — дод зад раис.

Олма-оча фурсат ёфт, ки пораи нонро аз ароба гирад ва ба турбааш андозад. Турбаро ба бағалаш зер карда, нобоварона ба берун шитофт.

— Чӣ гап шуд? — боз фарёд зад раис ва ба тарафи Орзу-апа нигарист.

— Ҳайр, ӯ ҳамин хел хислат дорад, — гуфт Орзу-апа.

— Ҳа, пиразани охирин, балки кампири деҳа — илова кард ронанда.

— Рафтем, бародар, мо ҳам дигар ҷои нони чоштро мехӯрем, — гуфт раис.

Хизматгор аз пушти онҳо дод зад:

— Киро овардед! Бало занад! Чон ӯ девонахона аст — ин ҷо ошхонаку!

Раис Олма-очаро ба дармонгоҳ, назди беҳтарин табиб овард. Табиб Олма-очаро хуб муоина карду аз ёрӣ ҳеҷ ваъда ҳам надод. «Илми тиб ба комёбиҳои зиёд ноил шудааст, аммо бадбахтона боз баҳрест беҳудуд» — гуфт ӯ ба раис.