рост истода бӯза нӯшиданро намефаҳмам. Вақте ки навоатро барои бӯза мебинам, хандаам меояд.

Ронанда ҷавони худбини сараш гулӯламонанди тарошидашуда бо саросемагӣ гуфт:

— Барои ман онҳо хандаоваранд, ки бӯзаро дӯст надоранд... одам чаро бӯзаро дӯст надорад?... намефаҳмам. Ана бахусус дар чунин рӯзи гарм!... Ана ҳамин навбат истода!... Ҳама ширинияш ҳам дар худи ҳамин гармо... дар ҳамин рост истодан аст, рафиқ раис... ки гирифта дар соя менишинву аз рӯи қадах қафкашро бо боди даҳан дур мекуниву, баъд.... баъд... баъд...

— Ту метавонӣ, ки ба ҳоли ман, ҳар қадар хоҳӣ, бихандӣ. Ман аз чунин хӯшхолӣ пиёдаам ва аз ин рӯ, чунон ки мебинӣ, наметавонам... Сухан дар боби бӯза печ хӯрду раис ва ронанда кампирро аз ёд бароварданд. Вале кампир дарзамон поран нонеро дар кисаи болопӯши курсии ронанда дид. Нон хушкида буд. Бале, аз ду ҷояш пӯпанак ҳам зада. Кампир бо тассуф сар ҷунбонд. Ӯ оромона нонро кашида баровард ва ба китфи раис даст расонд. Нонро ба ӯ нишон дод: ба маъное ки ин нон аст, чаро нисбаташ чунин беэҳтиромӣ шудааст!

Раис магар бо ризоят сар ҷунбонд, ки ӯ андаке ором шуд. Гумон кард, ки раис ҷазои касеро, ки бо нон беэҳтиромӣ кардааст, хоҳад дод. Вале ӯ рӯ ҷониби ронанда карду гуфт:

— Ба гумонам кампирамон гурусна шудааст.

— Агар кампирамон гурусна шудааст, пас ба ошхона бояд рафт. Худамон ҳам чоштро мехӯрем-да?

Раис ба соаташ нигарист:

— Вақт ҳаст, баъди нимрӯз пеши табиб медароем. Ҳай кун. Рост ба ошхона.

Аз ду дасташ гирифта, Олма-очаро рӯ ба ошхона оварданд. Аз рӯи меҳр ба онҳо роҳ доданд. Маълум шуд, ки ҷои холӣ набудааст.

Дар ҳамин ҳолат, садои ҷарангосе аз назди панҷара баланд шуд.

— Эй, раис! Ин ҷо биё, ин ҷо-о! — Орзу-апа ба онҳо имои даст кард.

— Ин ҷо, ин ҷо биё, раис!

Кампирро болои курсӣ шинондан замон, раис норозӣна арз кард:

— Ҳа, чаро дар байни одамони бегона садо мекунӣ! Раис. Раис. Чӣ, ман ном надорам магар?

— Ҳар хел ҳам набошад, — Раисҷон, — гуфт Орзу-апа