Дар замон Олма-оча аз хари фуромада бо ду қадам роҳзанро дастгир кард. Ӯро аз пӯшаш тела дод. Дузд аз ин ҳуҷуми ногаҳонӣ уфтод. Гирдаи нон рӯи роҳ ғел хӯрд.

• Гиру бигрез! - фарёд зад ба Вакил-дароз. Вакил Дароз нонро гирифта гурехт. Дигар ӯ аз тир ҳам зудтар медавид. Бо ин ҳама Олма-оча дуздро сахт дар панҷааш нигоҳ медошт. Чашмонаш барк мезаданд у дар лабонаш ҳангоми ғазаб ҳувайдо мешуд: «Бо нон чунин муросо нашрояд»!

Дузд нерӯманд буд ва чун ба худ омада дид, ки ду марди ҳарсавор меоянд, ӯ кампирро ба сӯе тела доду ба анбӯҳи буттаҳо паноҳ бурд.

Дар пушти баландии Оқтеппа Вакил-дароз ба гирдаи нон ӯро интизорӣ мекашид. Олма-оча, чашм аз боми оғил наканда, гирдаи нонро хеле хуб дар хӯрчин пинҳон кард. Аммо Байрам ба чашм намерасид.

• Вакилҷон, ту даст гардон... боз... ишорат кун!
  Ва Вакил-дароз паи ҳам имои даст кард.

Боз ҳам, касе дар ҷавоб сӯяшон даст наафшонд.

Гирдаи нонро дар бағал гирифта, Олма-оча бо тамоми нерӯяш ҷониби сарой давид. Болои боми оғил, рӯи сандук бо қомати хамида, Байрамак менишаст. Аммо ӯ ба кампир наменигарист... Кӯдак, ки чанд лаҳза пештар мурда буд, рӯ ҷониби роҳи омади кампир менигарист. Чашмони калон-калонашро ҳайронӣ гирифта буд.

• Оҳ, бачам! - дод зад кампир, - Охир бароят нон овардам! Оҳ, бачам!... - Ин охирин суханаш буд. Баъд аз ин забонаш ҳамоно санг баст.

Аз он рӯзгор солҳои зиёде пушти сар шуданд. Олма-оча хомӯш буд. Ҷавонони деҳа мепиндоранд, ки гӯё ӯ ҳамеша гунг будааст, аммо калонсолон шояд фаромӯш кардаанд, ки ӯ баъдҳо гунг шуда буд, баръакс ёд овардан намехостанд. Ҳоло ӯ дар деҳа аз ҳама калонсол аст. Пиразани охирин. Ҳар қадар, ки кобӣ аз ӯ калонсолтаре намеёбӣ.

Раёсати колхоз ҳамеша тармими боми хонаи ӯро назорат мекард. Сари вақт барояш ҳезум меоварданд, то ки дар сармои зимистон устухонҳои пирашро гарм кунад. Тобистон ҳарбузааш фаровон буд. Ӯ ба ин ҳама бо як дилҳунукӣ менигарист.

Агар бомашро тармим кунанд — ҳуб. Накунанд ҳеҷ гап не, ба он ҷое ки обаш мечакад тагораро мегузораду халос.