барояшон нон мерасад ё не; зеро дар атроф одамони гушна хеле зиёд буданд. Дар роҳ ҳангоми бозгаштан аз шаҳр, ӯ ба худ хаёлҳо мекард, ки Байрам чӣ хел шод хоҳад буд, ҳангоме ки як пораи калони нонро бароиш шикаста медиҳад. Ба баландии Оқтеппа, баландие, ки аз он ҷо деҳаашон намоён мешуд, расидану замон Олма-оҷа орзу мекард, ки ин теппа ба кӯҳи гандум мубаддал гардад. Орзу мекард, ки чӣ гуна бо табақҳои калон гандумро ба мардуми деҳа қисмат хоҳад кард. Ба ҳама мерасид!

Аз пушти теппа ҳавлии сафедашон ба чашм мерасид ва Байрамак аз болои боми оғили говҳояшон шодона даст меафшонд. Агар дар наздик касе мебуд, Олма-оҷа аз шарм ба Байрам ҷавоб намегардонд ва дар ҷавоб Вакил-дароз даст меафшонду халос.

Биёбон, дар нимароҳи бозгашт аз шаҳр, он ҷое ки ҷӯйбори печ дар печ ҷорӣ мешуд, ҷои хатарнок ҳисоб мешуд. Мегӯянд, ки аз анбӯҳи буттабедҳо ба сокинони танҳо роҳзанҳо ҳамла мекарданд. Бо ин ҳама Олма-оҷа дар чеҳраи одами аз пешбаромада роҳзан будан ё набуданашро пай мебурд. Зеро дар рӯзи рӯшан, рӯи роҳи калон баромада, ҳама чизи қиматашонро ситондан ҳам гумон буд...

Аммо ҷавони говзӯри дар рӯбарӯ баромада ҳам ба чунин нохалафи роҳ дода буд. Дасташро ба хурчин андахта ҳарду гирдаи нонро кашида гуфт.

— Бачам, — тавалло кард Олма-оҷа, набераи ман, ки падару модар надорад аз субҳ боз болои боми оғил нишаста интизори ин гирдаи нон аст.

— Ман ҳам аз субҳ... — ҷавоб дод роҳзан.

— Раҳм кун ба ҳоли он ятимак!

— Ман ҳам ятимам! Пас ба ҳоли ман чӣ раҳм кунад? — Ва роҳзан гирдаи нонро чунон харисона газид, ки дили Олма-оҷаро ғам дарҳам шикаст.

Аз дидагони Вакил-дароз ашки надомат рехт.

— Ана, як гирдаашро гиру дигарашро барои кудакон бигузор, — хоҳиш кард Олма-оҷа, зориву тавалло кард...

Роҳзан дар ҷавоб даҳонаш пури нон, ба ӯ мушташро нишон дод. Баъд оромона рӯ ҷониби анбӯҳи буттаҳо шуд. Як гирдаи нонро дар бағал заду дигарашро ҳамоно мегазид.

— Ҳозир ниҳон хоҳад шуд. Ҳамроҳи ӯ гирдаи нон ҳам, ки Байрамак он қадар интизораш буд, ноаён хоҳад шуд.