шуд. Хамирро як сӯ гузошта, дастонашро бо дастмол пок карда гуфт:

Ман барои саг чизеро дареғ надоштам, ту хурдагир мабош! Колхоз барои хӯроки ману Аждар гӯсфанд ҷудо мекунад, вақтахт, ки расид онҳоро сар мезанам, аммо гӯшти холии ҳам ба ҷони саг мезанад. Чаро, ки ӯро бо нони тоза ҳам боре сархуш накунам?

— Агар ба ивази саг туро ҳазор сӯм медоданд, оё ӯро мефурӯхтӣ? — боз ба саволи аввалаш баргашт Махтум, ки дигар табъи ҳираи ҳамсуҳбататашро дидан намехост.

— Не — такрор кард Гелди ва хамирро болои тунукаи оҳанин, ки барои нонпазӣ сохта шуда буд, бо мақсади риштаи суҳбатро ба дигар мавзӯъ пайвастан, рӯи оташ гузошт.

Худо медонад, ки хотири кас, вақте ки ҳамеша банди як андеша аст: — андешае, ки бо кадом роҳ мудири мағозаи хӯрокӣ, Байтиро шарманда кунад ва ҳамчунон барои бешарафиҳояш аз ӯ қасос гирад... Ва Махтум дарҳол ба ёд овард: ҳанӯз як сол нагузашта буд, ки ӯ овози марги чӯпони пири колхоз, Гелдиро шунид. Охир чӣ гуна метавонист, ки онро аз ёд барад? Дар дили ӯ ба хотири инсони меҳмондӯсту шафиқ na андуҳ, балки шодӣ рӯ зад. Чӯпони ҷавоне, ки рамаро қабул хоҳад кард, ба зудӣ баҳонаи Аҷдарро чун соҳиби пештарааш нахоҳад донист. Аз пули калон, ки Махтум ба хотири саг ӯро медиҳад, рӯ нахоҳад тофт. Ана, дар ҳамон ҳолат онҳо даст хоҳанд дод!

Махтум ба хотири ин кори пешомад худ ба худ меафрухт, хӯру хобашро гум карда, пуризтироб шуда буд ва бо ҳар баҳона аз худ бегона мешуд. Пеши назараш доимо саги зарди пешонапаҳнро медид ва ин хотири майнаашро шабу рӯз ором намегузошт, то ҳамеша дар андешааш аз пайи он мегашт. Охири-охирон Махтуми саргардон бо ҳар роҳ ба сафари ноҳия баромад ва кори аввалине, ки ба сомон расонд, бо мошини сетонагӣ то сари кушрамае омад, ки ба армони дилаш буд.

Ҳамааш ба хоҳиши дили ӯ шуд. Чӯпони ҷавон натанҳо бар садояш забон накушод, балки турбаи калони кохгириро ба сари Аҷдар андохта буд, ки дар он се гӯсфанд ҷой мешуд, ва ба кумаки ҳамдигар онро болои мошин бор карданд.

— Ҳар касе пурсад, ки куҷо шуд — мурд мегӯи — маслиҳат