Як шиноси Махтумро, ки мудири мағозаи хӯрок буд, туҳфаи навбатинашро, барои хуб ба савдо рафтани мол, ҷашн мекарданд. Вақте ки ҳама сархушу хушҳол буданд, кадоме аз меҳмонон даъвати ҳавои тоза гирифтан, ба зери хушаҳои овезони ангур кард ва худаш аввалин шуда ҷониби дар баромад. Меҳмонони серу дар ҳавои вазнини хонаву нӯшокиҳои гармкунанда азхудрафта, якояк аз пушти ӯ баромаданд. Дар ҳамин асно аз ҳавлӣ садои ваҳмангезе баланд шуд:

— Байтӣ, ёрӣ деҳ, Байтӣ...

Соҳибхонаи меҳмоннавоз, меҳмононро ба як сӯ тела дода, аз хона бадар омад. Меҳмонон аз дарҳо берун шуданд ва ҳавлиро саропо лабрези хонда карданд. Пас, маълум шуд, шахси имдодталаб аз саги соҳибхона, ки дар хоначааш нишаста думи буридаашро меликонад, тарсидааст.

— Шумо хушҳолӣ мекунед, аммо ман чӣ хел бинӣ ба бинӣ бо ӯ задам, — ҳақгӯй мекард меҳмони бемақсад. — Худоё, чунин сагҳо низ будаанд, ки қаду басташон ба гов баробар бошад.

Ва ҳамон шаб ин лаҳзаҳои барон Махтум нохуш, рух доданд. Ошнои ӯ, соҳиби саги таърифшуда, ба гумонам на аз рӯи ғурур, балки дӯстона ба Махтум ҳазл карда буд. Аммо Махтум он ҳамаро, бар нақизи хеш, чун тамасхур пай бурд.

— Ҳа, чӣ шумо... саг ҳам саг будааст, чунин сагҳо ба ман писанданд. Ман Махтум не ку. Ин хонаи ӯст, ки он ҷо сагро аз пишак фарқ намекунанд? Хайр чӣ ҷои тааҷҷуб аст? Як гуфтем-да... — Меҳмонон хандиданд, хушҳолӣ кардандӯ фаромӯш карданд, — намеарзад, ки бо ҳар гуфтаи баҳудаву бехуда майнаро озор диҳем!

Аммо Махтум одаме набуд, ки чунин ҳарфҳоро нашунида гирад. Ва боз аз забони кӣ? Аз Байтӣе, ки мағозааш ба як кунҷаки универмаги ӯ баробар намешавад. Ҳама даромади семоҳаи ӯ ба даромади якмоҳаи Махтум рост намеомад. Аммо гапҳое чунин: «Сагашро аз пишак фарқ нест!» «Бо чӣ фахр карданашро ёфт, говро ба саг баробар мекунад, хайр аз ин чӣ фоида? Вай ҳам мисли гов як шахшудаи дигар. Ана ман саге меорам, ки сари ҳама сагҳо, шоҳи сагҳо бошад. Ба он саги ман ҳавасат хоҳад омад, Байтӣ! Боз айдаке сабр кун.»

Хайр, гоҳо ба дил мегӯӣву ҳолате мешавад, ки аз ҳақ баромадани худ ҳайрон мемонӣ. Оё, аз он чӣ, ки