— Гуноҳ... гуноҳ... боз чӣ хел гуноҳ будааст! — шӯрид Махтум.

— Ҳанӯз маълум нест, кӣ киро азоб медиҳад. — Бигӯ, кӣ охир ӯ дар ҳавлии ман чӣ бадӣ дидааст? Некӣ кардан, магар гуноҳ аст? Ман барои ӯ ҳама чизро муҳайё мекунаму ӯ ба некиҳоям туф мекунад, на меҳӯраду на менӯшад ва ё мисли ту ба вай ҷазои дигар диҳам? Ӯ пуртокат аст, аммо ман аз ӯ дида пуртокаттарам, ана мебинӣ, ки ӯро чӣ гуна ба худ ром мекунам.

Аждар аз суханони дарози Махтум танҳо оҳе кашиду сарашро ба сӯе гардонд, то ки дигар касеро набинад. Чунин менамуд, ки ӯ дар он лаҳзаҳо танҳо буданро орзу мекард. Махтум аз куҷо медонист, ки Аждар чунин якравиҳо дорад. Ӯро танҳо марги чӯпони пир — Гелди, ки ҳазорҳо фарсах роҳро аз пушти рамаи гӯсфанд бо ҳам тай карда буданд, маъюс карда буд. Он соҳиби меҳрубон, ки бо боварӣ ва ҳақиқат солҳои дароз хизматашро адо мекард, бо ӯ набуд. Ин андӯҳи гарон вақте ки аз рама барои ҳамешагӣ ҷудояш карданд, ҳама шабҳо чонашро озор медод. Ӯро бар замин он, ки дар ин лаҳзаҳои ғамбор ором надошт, боз аз биёбони барояш азиз, аз шуғли дӯстдоштааш буриданд ва бар ҳавлие, ки ҳаргиз дӯсташ надоштааст, оварданду занҷирбандаш карданд. Ӯ ҳаргиз андеша намекард, ки рӯзе аз ҳама шуғли дӯстдоштаву озодиҳо маҳрум хоҳад шуд, аз хӯрок рӯ хоҳад гардонд ва бар гарданаш гарданбандеро хоҳад дид, ки бӯи як саги бегона дошт. Дигар бар давон дарди хеш бегона буд, андӯҳаш гаронтар мешуд ва тамоми вуҷудашро фаро мегирифт, озораш медод, аммо бо ин ҳама дили ғамбораш парво надошт.

Касоне, ки Махтумро мешинохтанд, ҳатман медонистанд, ки ӯ сагшинос, ҳатто ҳаводори сагҳо ҳам набуд. Ӯ бо ҳамон сагчаи хурдҷуссаи хокистаррангаш, ки аз зоти серпашм буду кӯдаконаш аз ин мавҷуди зинда бозича сохта буданд, хушҳолӣ мекард. Ҳамин тарз, аз ҳама муҳимаш, Махтумро умраш дароз бод, агар боре таърихе чунон рух намедод ва аз он ҳар кас чашм мепӯшид, чун аз чизи назарногире, пас чӣ мешуд. Бале, каси дигар шояд, вале на Махтум. Ӯ худро сахт ранҷида медид. Ҳар хел набушод худпараст буд ӯ.

Аммо ҳар чӣ ҳар чиву мудири универмаги ноҳия ба худпарастӣ вақт надошт. Дили ӯ мисли мағозааш аз молҳои хуб пур набуд. Аммо худи ин саргузашт натанҳо ба дидани мо, балки ба як ҷав арзиш надошт...