ки моро аз илмҳои гуногуни давру замон (ҳам тахассусӣ, ҳам ҷомеашиносӣ) бархӯрдор намоянд. Инчунин худ, ки муаддабу мутафаккир буданд, ба мо одобу ахлоқи ҳамидаву рафтору гуфтори писандида омӯхтанд, то дар гирудори зиндагӣ ва роҳи ноҳамвори ҳаёт мавқеи сазовуру устувори худро дошта бошем. Сурати зебо ва сирати гуворою устодон, дарс гуфтанҳову суҳбатҳои гарму самими онҳо то ҳол аз лавҳи хотир зудуда нашудааст:

Ғ. Мирзоев (забони тоҷикӣ), Қ. Сангов (практикуми забони тоҷикӣ ва методикаи таълими забон), И. Тамлиҳоев (муқаддимаи забоншиносӣ ва грамматикаи таърихии забон), Қ. Рустамов (забони адабии муосири тоҷик), Ҳ. Солиев (забон ва адабиёти муосири тоҷик), А. Алиев (машғулиятҳои амалии забони тоҷикӣ), Р. Саидов (забони тоҷикӣ; диалектология), С. Ҳошимов (матни классикӣ), С. Сабзаев (забони адабии муосири тоҷик), М. Абдураҳмонова (машғулиятҳои амалии забони тоҷикӣ), Ҷ. Алимов (машғулиятҳои амалии забони тоҷикӣ).

Б. Нозимов (муқаддимаи адабиётшиносӣ, адабиёти давраи шӯравӣ), Ш. Сайҷаъфаров (адабиёти классикӣ), С.

Икромов (таърихи адабиёт), А. Кӯҷарзода (назарияи адабиёт, назмшиносӣ, нақди адабӣ), Ё. Содиқов (адабиёти бачагона), А. Шарифов (адабиёти шарқ ва методикаи таълими адабиёт).

Д. Шарифов (таърихи ҳизби коммунист), Шоҳинов (таърихи халқи тоҷик), М. Азизов (таърихи халқи тоҷик), Ҷ. Асроров (таърихи халқи тоҷик)

Н. Ашӯров (фалсафа), Абдулвоҳидов (фалсафа), Б. Шералиев (фалсафа), А. Қурбонов (фалсафа), Ф. Борон (атеизми илмӣ), Б. Қурбоналиев (иқтисоди сиёсӣ), Ивазов (иқтисоди сиёсӣ), Ш. Сафаров (коммунизми илмӣ). Собирова (забони англисӣ), Гритсенко (забони русӣ), А. Нозимов (адабиёти рус), С. Рахимова (адабиёти рус), Қ. Назирмадов (адабиёти рус), У. Собирова (адабиёти хориҷӣ).