аз даст додаам...», бо вуҷуди ин савдогари баргашта, ҷилди аҷиби чармиро бардошта, ба хонаи Умар Ҳофиз омад ва пасон аз он ҷо, онҳо дукаса, ҷониби чойхонаи Қорӣ Носир роҳ гирифтанд.

Қорӣ Носир нобовар ҷилди зеборо кушоду андаруни он гиччаки фасонабори фарангиро дид ва бо чашмони худ бовар накард ва тӯлонӣ карахт бимонд.

Пасон, баъди муддатҳои зиёд дастони пурҳаяҷонаш оҳиста ҷониби гиччаки маргибӣ рафт, онро ҳамроҳи камонакаш гирифта, сӯи қафаси сина биовард ва он ҷо, ҳамчун чизи азиз пахш кард ва тӯлонӣ чунин дошт.

Қорӣ Носир, ки баъди интизориҳои тӯлонӣ ва басо тӯлонӣ ба ивази як футта маблағ гиччаки ваъдагиро ниҳоят гирифта буд, болои тораҳои он камонакро кашид ва овози пурасрори фасонавии андешапарвар фарогири атроф гардид.

Қорӣ Носир, баъди ин ҳам, мисли бачае, ки ба дасташ чизи аҷиб додаанду аз ин шодию ҳаяҷони худро ниҳон дошта наметавонад, ба ҳар касе, ки ба чойхона меомаду медаромад, гиччаки навро нишон медод ва бо он навое ба иҷро мерасонд.

Бачаяк Мирзо бошад аз гирди Қорӣ Носир дур намерафт, балки атрофи вай амсоли парвона мегашт. Овози гиччаки нав барои Мирзои кӯчак низ шодии беҳаду ҳудуд оварда буд, балки шодии мӯъҷизабор оварда буд.

Қорӣ Носир, аз ин амалҳои Мирзои кӯчак завқ мебурд, шодӣ мекард ва баногаҳ, гӯё чизи муҳими дигар, ба хотираш расида бошад, аз ҷо бархост, гиччаки кӯҳнаашро гирифт, онро оварду пеши Мирзои кӯчак гузошт.

-Инаш азони ту. Ман, ки соҳиби гиччаки нав шудам, ту ҳам бояд соҳиби гиччак шуда бошӣ.-ва афзуд:-Дар ин атрофу акноф ману ту барин ошиқи гиччак набуду пайдо намешавад ба ин наздикӣ!...

Мирзо бовар намекард ва ҳамчунин нобовар менигарист ба гиччаки пеши вай гузоштаи Қорӣ Носир. Охир, гиччаки қадимаи Қорӣ Носир бо вуҷуди кӯҳна буданаш ҳанӯз бо пули зиёд ба фурӯш рафтанаш эҳтимол дошт, яъне ҳарчанд мисли гиччаки