Бахт аз даҳони дӯст нишон намедиҳад,
Давлат хабар аз рози ниҳон намедиҳад.
Мардум дар интизор, дар ин парда роҳ нест,
Ё ҳаст, пардадор нишон намедиҳад.
Шакар ба шир даст диҳад, оқибат, вале,
Бадаҳдии замона замон намедиҳад.

Ва ин сабаб гардид, ки Мирзо ҳамроҳи Иброҳимҷон ва санъаткорони дигар саҳначае офарид ва дардҳои дилашро ба он бирехт. Ва ин саҳнаи хайрухуши модару хоҳар бо ҷавоне буд, ки ба ҷанг равона шудааст ва дар ҷанг бошад аз бозгашт дида, марг зиёдтар таҳдид мекунад, яъне ҷудоӣ ва ғурбату ғами зиёдтар дар пеш истодааст...

Ва ин саҳнаи ғӯссабор аз ғазалҳои классикию ашъори замона ва мусиқаи шашмақом ба ҳам омезиш хӯрда буд. Вале онро тарзе сохта буданд, ки аз сар то охираш оҳанги ноумедии ҷудоӣ ва ноомаду ғам эҳсос мегардид. Балки ноомаду гумуми беҳаду беохир буд дар он.

Театр бо ҳамин саҳнача ба ҷамоаи Шаҳрак омад ба сафари ҳунарӣ.

Саҳнача баъди шом ба намоиш гузошта шуд.

Моҳи бадр бо ҳашамати пурасрор, вале ташвишбор аз паси қуллаҳо ва теғаҳо сар кашида, атрофро бо анвори сабзина оганда мекард. Аз ин боис чароғ ва ё гулхан ва ё сепоя, ки болояш кунҷола монда, афрӯхта бошанд, лозим намегашт. Зеро ҳаракати санъаткорон зери партави маҳтоб айён ба назар мерасид ва сояи дарози онҳо, ки рӯи янтоқу бурганҳои нимхушк дар ҳаракату ҷунбиш буданд, аҷаб метофтанд. Овози санъаткорон низ гӯё асрори беш пайдо карда буд.

Мирзо бо дарду ҳасрати беҳад камонакро болои гиҷҷак мекашид. Бо чунон аламе мекашид, ки гӯё боре накашида буд чунин.

Ва ногаҳон эҳсос намуд, миёни тамошобинон пиразане бо гӯшаи қарси сафеди сараш оби дидагонашро покиза мекунад.

Бачаяке ҳам дастонашро мушт намуда, зери чашмонаш пахш