менишастам ва танҳо бо дамидани субҳ сарамро ба болин мегузоштам. Як шаб хеле монда шуда будам. Қарибии сафед шудани рӯз, акнун хоб меравам гуфтаму ба ҷоғаҳ дароз кашидам. Зуҳ ғанабам бурд, лекин дақиқае чанд нагузашта, маоси бузро шунида аз ҷоғаҳ чолокона хестам. Ба назди бузҳо омада, ба чор тарафи ҳавлӣ чашм давондам. Ҳеҷ чиз дида намешуд, лекин ҳаминаш тааҷҷубовар буд, ки як таккачаи сиёҳакак, ки бо ресмони борик ба мех баста шуда буд, ба чашм наменамуд. Дар ҳамин вақт аз ҳавлии ҳамсоя садои милтиқи панҷтира шунида шуд. Намедонистам, ки дар як дам таккача куҷо шуд ва дар ҳавлии ҳамсоя чӣ воқеа рӯй дод, бинобар ин зуд ба ҳавлии онҳо шитофтам. Ҳамсояамон ва зану фарзандонаш дар рӯи ҳавлӣ ҷамъ омада буданд. Дар пеши пои онҳо таккачаи буғӣ карда кушташуда ва гурги навакак тир хӯрда мурда мехобид. Маълум гардид, ки гург барои ба бачаҳояш омӯхтани дуздӣ онҳоро дар сари девор монда, худаш эҳтиёткорона ба ҳавлӣ даромадааст. Ҳамин ки ман сарамро ба болин гузоштаам, оҳиста ба назди бузҳо омада, аз ҳама хурдтарини онҳо — таккачаро интихоб кардааст. Вай тавре аз гулӯи таккача газида гирифтааст, ки тамоман овоз бароварда натавонад.