Дидед, Анатолий Михайлович, камингоҳи хубе: душман даррав ошкор карда наметавонад, - гуфт Саша ба Анатолий рӯ оварда. - Шумо ҳам ду навдаро хо ана дар паси он дарахт нӯг ба нӯг гузошта, худатон дар паси шоҳҳо пинҳон шавед.

Фикри бад не, - гуфт Анатолий ва навдаҳоро ба назди он дарахт, ки аз Саша тақрибан панҷ метр дуртар буд, кашола карда бурд. - Оё ту медонӣ, Саша, ки ман одами чашмхира ҳастам? - ба ногоҳ гуфта монд Анатолий.

Шумо чашмхира? - Саша аз ҷояш ҷаста хест. - Пас чаро командир ё Сабуровро огоҳ накарда, ҳамроҳи мо омадед?

Ту бипурс, ки чаро ман партизан шудам? Чаро дар амалиётҳо иштирок накунам?

Барои шумо баринҳо дар қароргоҳи отряд ҳам кор ёфт мешавад.

Не, бародар, ман нонхӯри зиёдатӣ шудан намехоҳам, - эътироз кард Анатолий, - ман ҳам тир парронда метавонам, фақат аз ту хоҳиш мекунам, ки нишони барҷало намудаистодаро барои ман мону худат ба дигараш тир паррон.

Чизҳо мегӯед, шумо? - Саша дар ғазаб шуд. - Мотосиклон ва шофёр нишон не, одамони зинда - душмании аслиҳаноканд ва агар шумо онҳоро парронда наметавонед, он гоҳ худи шуморо мепарронанд. Фаҳмидед?

Мефаҳмам, - Саша, - ҷавоб дод Анатолий. - Ин амалиёти калон не, буду шуд шонздаҳ немису политсай будаанд, ки бо як худи ту сар ба сар шуда наметавонанд. Ором шав.

Ба ҳар ҳол, эҳтиёт шавед, Анатолий Михайлович, - таъкид кард Саша. - Агар хоҳед, аз Сабуров хоҳиш мекунам, ки шуморо ҳам бо худ гирад.

Не, Саша, ҳаргиз! - эътироз кард Анатолий.