То нашуд тирезаи гулпўши ту пайдо маро,
То ту нашнидӣ навоҳои диламро чун баҳор.
Ман, ки мефтодам ба рўи синаат аз шохи шом,
Пай намебурдам, ки хирманҳои гандум будааст.
Ман ба шодии ту рўидам зи қаъри баҳрҳо,
Бигзарад то умри ман танҳо туро болои даст.

Қарзи ман аз ту мисоли ҳусни ту беинтиҳост,
Қарзи ман чун решаи ишқ аст дар оғўши ҳусн,
Дар дили хоки Арукон комбардори ғизост.

Қарзи ман аз дидаи истора чашмак мезанад,
Дар дили чоҳи диёри доғ комак мезанад.
Вақт оташбарги сарсонро дар ў так мезанад.

---

Духтари нахл то ба мо аз раҳи хушк н-омадаст
Омада хуш ба синаи хишт нишаста бесадо.
Баҳргули қадимаро тоҷ ба сар ниҳода буд.
Боли нигоҳаш аз ғами реша чу ғози тирамоҳ.

Дар нигаҳаш ҳаёти мо буд кушода чун варақ:
Бурда чиҳо, чи дода мо, хўрда чиҳо, чи дида мо?
Кандашавии барги рўз аз сари шохи умри мо
Аз назараш ниҳон набуд гарчи наменамуд нигоҳ.

Мавҷи қадима бар қади духтари нахл буд ҳарир,
Дидаи ғарқи оби ў боз ба дурҳои дур
Гўӣ ҳаёти тўрии мост ба чашми ў мунир.

Тор танида гирди мо силсилаи замону мавҷ,
Силсилаи садову ҷў, шир-шири оби абри авҷ,
Дар аҷаб ў, ки хоби ў ё ки ҳаёти мост ин.

---

Гўиё захмӣ равонам, лек нопайдост хун