Меравам бо роҳи нури ростини қисматат.

Сел меояд, раҳамро об мерезад бурун
Бар замин ҳамроҳи борон осмон ҳам мефитад.

Мерасам ҳамроҳи борон то дили обу адо,
Нағз медонам, ки чашмони ту раҳ бикшодаанд.
Ин замон аз чор сў наҷвои зулмат мерасад,
Аз ҳудуди ҷумла ранҷи ҷони зори дардманд.

Кист? Кист ў? – Медиҳам овоз, бе акси садо
Барги ҷангал сокиту оби равони синааш
Тираоби ношунавгўш аст саргардони роҳ.

Гашт маълум, эй гули ишқам, ки захмин будаам,
Ҷумла рўъёянду бас гуфтанд сўям бо алам.
Ин шаби оворагарду бўсаи борони абр.

---

Раҳи бикшодаи гармо чӣ рахшон аст,
Гумон созӣ, ки раҳро дар шаби маҳтоб
Кушода дар ҷилои меваи мизон,
Кушода зери себи пухтаи сероб.

Ба тўри чанги борон дашт афтодаст,
Карахти хоб бошад моҳию ово,
Биларзад баҳр зери партави Чили,
Ҷазоир ҷумларо дорад ба ҳаври оҳ.

Зимистон шуд ниҳону баргҳо пинҳон,
Чу оҳан ҷумла баргашта ба асли хеш.
Дар олам як ману ту оҷиз афтода.

Ба маҷрое ниҳон пайваста меҷўшем,
Раҳу раҳпоию фарсои роҳи беш,
Ба зери ашки гардун, алвидоъ, эй ҷон.