Бувад азбаски сӯзи ишқ ёрам,
Ба дилбар арзу розе ҳаст манро.
Зи тори нозҳову шеваи ӯ
Гуворо савту созе ҳаст манро.

Парастам лолаи сурхи чаманро,
Ки дил як умр онро мепазирад.
Ба худ он сурхие, ки лола дорост,
Зи хуни родмардон ранг гирад.

Самои бекарон пур аз шарар бод,
Замини гулфишон дур аз хатар бод.
Баёзи умри мо ин фард дорад:
Ҳаёти одамон беҳ аз шакар бод!

Гули берангу бӯе гул набошад,
Дили бесӯзу созе дил набошад.
Ба инсон худшиносӣ бод умре,
Каси худношинос оқил набошад.

Дилам гӯяд, ки аз ин хона бигрез,
Ватан, меҳри ту бандад дасту поям.
Ба мисли чашм мечархам шабу рӯз,
Вале аз хонаам берун наоям.

Ба гармӣ ҳамчунон хуршед бошем,
Ба сарпастӣ чу маҷнунбед бошем.
Ба оиндорӣ аз Ҷамшед дарсе,
Ба зӯр аз Рустам ибратчид бошем.

Ватан, зӯри дили пиру ҷавон аст,
Ватан барқи нигоҳи ошиқон аст.
Ватанро аз дилу ҷон мепарастам,
Ки аз умри падарҳо бас нишон аст.