– Барои чӣ ин қадар ба қадри зиндаҳо расидан лозим, мегўед?
– Барои он ки ҳар рўз аз назди мурдаҳо (қабристон) мегузарам!. .

---

– Ин зан аз зиндагӣ сахт дилмонда барин.
– Барои чӣ?
– Вай аз пеши оина гузашт, вале ба он ҳатто назаре наафканд.

---

– Куҷои ин гап дурўғ?
– Пасаш…

---

– Соат чанд?
– Аз нашриёта намедонам. Лекин аз вазорат чор буд…

---

– Ҳамин гап рост?
– Ҳозир намедонам. Саҳар рост буд…

---

– Нависанда мегўед? О вай ягон ҷумлаи дуруст надорад– у…
– Дуруст, вай нависандае, ки ҷумлаҳои нодуруст менависад…

---

– Ба хона дароед, чой – пой хўрда меравед– дия.
– Не, меравам. Аз саҳар табъам хира, на чой мефорад, на пой…

– Алам мекунад ба кас. Охир, баъзан шабпарак уқобро дидан меомўзад!. .
– Вая бин– е, шикамаш чун мавҷи баҳр лаппас мезанад!. .

---

– Як ҳамсояи бадмаст дорем, рўзҳое, ки вай арақ мехўрад, ман маст мешавам…

---

– Аҷаб рўе: ба чашми шоир бинӣ, табъ равшан мешаваду ба чашми нависанда бинӣ, дил – хиҷил!. .

---

– Аҷаб замона шуд: дар мабраз ҳам фикри пулро мекунӣ…

---

– Шаҳр пур аз сабукпою ягон даванда надорем…

---

– Бо милиса баранд, бори каҷ ҳам ба манзил мерасад…

---

– Дар мағозаҳои давлатӣ, ғайри оби чашми чанд нафақахўр, чизе нест!. .

---

– Он духтари хушрўя бин, оби даҳон барин меравад!.

---

– Мўя паст кардӣ, акнун сара ҳам андак паст кун!

---

– Ҳисоби ман бо замона пок, вале ҳисоби замона бо ман пок нест…

---

– Шоҳинҷон (писари адиб) каллаи калонро нишон додан хоҳад, муштчаҳояшро ба ду чаккаи сар мегузорад.

---

– Ридан айб нест, вале агар паша бошӣ…

---

– Пирон дар нашриёт чӣ кор мекунанд? Охир, ин ҷо қабристон не– ку!. .

---

– Э ғалладони мизи ту аз кисаи ман ҳам холитар– ку!.