---

Саидалӣ Маъмур нўшбод мегуфт. Азбаски сухани ў дароз шуд, Саттор Турсун бесаброна пиёлаи назадшро бардошта, аз ҷой хест: «Хайр, рафиқон, гирифтем. Зинда бошем!. . »
Саидалӣ аз он ки суханашро буриданд, ранҷида, норозиёна ба Саттор Турсун нигарист:
– Зинда будан кам аст!. .

---

– Барои чӣ дина хона наомадӣ?
– Натавонистам. Сарам вазнин буд.
– Сари вазнин ба наомадан чӣ дахл дорад? Ақаллан поям вазнин буд, гўй!

---

– Ба тўй рафтед? Хайр, чӣ тур гузашт?
– Нағз. ҳама шоду хурсанд буд. Ҷанҷол нашуд.
– Барои чӣ?
– Намедонам. Шояд ба арақ об андохта буданд, ки чандон таъсир надошт.

---

– Вақтатон бисёр хуш аст. Ба фикрам, шаб ягон чизи нағз хендед?
– Ҳикояи нави худамро.

---

– Кадом рўз Иноятуллоҳ бисёр гап зад. Аз ҷоғзаниаш безор шуда, куштам.
– Иноятуллоҳа?
– Не, радиоя…

---