---

Ҳама даст шуста, ба ошхона раванд, бемор С. қабл аз таомхўрӣ ҳатман таҳорат мекард.

---

Гуфтанд, ки чароғи мабраз сўхтааст. «Боке не, – гуфт бемор Б. , – дар партави қарорҳои партия ҳоҷат мебарорем…»

---

Бемор О. хандид:
– Хоб дидам, ки фалонӣ бемори сахт шудааст.
Бемор А. бо гиряву нола аз ў хоҳиш кард, ки дигар хоб наравад.
– Вай ҷияни мо мешавад, – гуфт. – Мабодо, ки дар хобат бимирад…

---

Аз бемор П. пурсиданд, ки қомати зан рост бошад беҳтар аст ё хам? П. гуфт: «Хам бошад, беҳтар. Барои он, ки рост бошад, мардҳо манора хаёл карда, ба болояш мебароянд…»

---

Бемор С. як ғазали Мирзо Абдулқодири Бедилро пай дар пай чанд бор хонду бо қаҳр китобро пўшид.
– Ҳа, чӣ шуд? – пурсиданд аз ў.
Гуфт:
– Маъниаш баланд будааст, ҳарчанд даст дароз кардам, ба он нарасид…

---

Бемор Г. Аз тиреза ба ҳавлии беморхона нигариста, гуфт:
– Имрўз сари кадом мошиндор ба ҷои пои сардухтур дард хоҳад кард? Вай пиёда ба кор омад…