Вазнаш: мафойлун мафойлун мафойл.
— — — /V — — — /V — ~

Дар калимаи фаромӯш. Охирин ҳиҷои калимаи фаромӯш мувофиқи талаби вазн гоҳе бо ӯ-и пурра омада, дорои қимати як ҳиҷои дарози оддӣ ва як ҳиҷои кӯтоҳ ва гоҳ бо ӯ-и кӯтоҳ омада, танҳо дорои як ҳиҷои дарози оддӣ мешавад.

Мисол барои ҳолати якум:

Ба талхӣ дар андешаро нӯш деҳ,
Дарафтодаеро фаромӯш деҳ!

(Низомиё).

Вазнаш: фаӯлун фаӯлун фаӯлун фаӯл.
V — — /V — — /V — — /V ~

Мисол барои ҳолати дуюм:

...Ки ҳар кас, ки инро фаромӯш кунад,
Ҳаме ҷони бедор беҳуш кунад.

(Фирдавсӣ).

Вазнаш: фаӯлун фаӯлун фаӯлун фаӯл.

Баъзан садоноки «о» дар калимаи фаромӯш тарк мешавад:

Ки чандӣн хуфт хоҳӣ дар дили хок,
Ки фармушат кунад даврони бебок.

(Низомиё).

Гоҳе калимаи фаромӯш бо тақозои вазн ба шакли фаромушт дохил шуда, ӯ ба у бадал мешавад ва дар охир ҳарфи «т» илова мегардад:

Забонаш кард посухро фаромушт,
Ниҳод аз оҷизиӣ бар дида ангушт.

(Низомиё).

Вазнаш: мафойлун мафойлун фаӯлун.

Гар саге худ бувад мураккабпӯш,
Сагдилиро куҷо кунад фармуш.

(Низомиё).

Вазнаш: фоилотун мафойлун фаӯлон.

4. Садонокҳои «а» ва «у» («ӯ»-и дароз ё вови маъруф).

Дар калимаи афтодан. Сарҳарфи ҳиҷои аввалини феъли афтодан гоҳ дар шеър ба «ӯ»-и дароз бадал мегардад ва ба арзиши якуним ҳиҷо соҳиб мешавад:

Овози раҳил дидам инак,
Дар кӯчғаҳ уфтодам инак,