бинои шаҳр ҳукми волии ин мулк даркор аст. Агар Курдоншоҳ иҷозат бидиҳад, ба андак рӯз шаҳре бино хоҳем кард.
Малика гуфт:
— Бисёр хуб аст.
Ва дарҳол либоси мардона ва хилъати шоҳона пӯ­шида, камари заррин дар камари худ барбаст ва зин­ҳои тумтарок бар болои аспҳо андохт. Ҳамаи онҳо му­рассаъ1 аз ҷавоҳиру тиллои аҳмар2 буд ва чанд ғу­ломбачаҳои зарринкамар дар чилави худ андохта ва чанд хону хончаро пур аз ҷавоҳир карда ва як товуси мурассаъ пешкашу тӯҳфа гирифта, ба хизмати шоҳ ро­ҳӣ гардид. Қатъи манзилу тайи мароҳил карда ба дар­возаи шаҳр расида, дохили шаҳр шуд.
Мардумони шаҳр ҳусну ҷамолу таркиби маликаро дида, ҳайрон бимонданд ва мегуфтанд: «Бинозам он худоеро, ки инчунин разъописаре халқ кардааст».
Охируламр, малика бо мулозимони худ ба дарборго­ҳи Курдоншоҳ расида ҳоҷибонро мулозимат намуд. Ҳо­ҷибон ҳусну ҷамоли маликаро дида мутаҳайир шуданд ва мегуфтанд: «Офарин бод бар падару модари ин ча­вон, ки инчунин зебописареро ба вуҷуд овардаанд».
Ҳоҷибон пурсиданд, ки:
— Эй ҷавон, аз куҷо меоӣ ва ба куҷо меравӣ?
Малика гуфт:
— Ман мардеам савдогар, барои мулозимати шоҳ омадам.
Дарҳол солорон3 ба хизмати шоҳ рафта гуфтанд, ки:
— Марде савдогари хушҳусну ҷамол ба мулозимати шумо омадааст. Фармони шумо чӣ мешавад?
Шоҳ гуфт:
— Дар назди ман биёред!
Ҳоҷибон омада гуфтанд ки:
— Эй ҷавон, шуморо дар назди шоҳ мебарем.
Малика даст бар ҷайби худ карда, мушт-мушт зару ҷавоҳир ба ҳоҷибон дод.
Ҳоҷибон маликаро дар назди Курдоншоҳ расони­данд.
Малика сари таслимот4 ва одоби шоҳона ба ҷо овар­да рӯ ба рӯи шоҳ истода шуд.

1 Мурассаъ — нигинакуб
2 Аҳмар — сурх
3 Солор — калон, сардор.
4Яъне: сарашро хам карда.