Симона де Бовуар яке аз симоҳои шинохта дар байни адибони ҳамзамонаш ба ҳисоб меравад. Дар доираи зиёиёни Аврупову Амрико китоби «Ҷинси латиф»-аш ҳангомаи ҳақиқӣ барангехт, ки дар хусуси баробарӣ ва озодии занон қисса мекард. Асар бори нахуст соли 1949 нашр шуд ва соли 1953 қисман ба англисӣ ба табъ расид ва ҳамчун намунаи барҷастаи эҷодиёти асри XX дар соҳаи феминизм ба ҳисоб меравад. Китоб дар ҳақиқат намунаи инқилоби сексуалии солҳои 1960 аст.

Симона де Бовуар дар Париж зода шудааст. Вай дар оилаи Франсуаза ва Ҷорҷ де Бовуар фарзанди аввалин буд. Аз хурдӣ духтарак озодипараст ва якраҷа ба воя мерасид, аз наврасӣ бошад аллакай ба баъзе маҳдудсозиҳои мазҳаби католикӣ зиддият нишон медод. Дар 19-солагӣ Симона ба пайвандонаш эълон намуд: «Ман намехоҳам, ки зиндагиам тобеи хоҳиши касе бошад».

Ҷорҷ де Бовуар наметавонист барои духтаронаш ҷиҳози арӯсӣ созмон диҳад. Ин ҳолат Симонаро маҷбур сохт, ки ба таҳсили илм бештар таваҷҷӯҳ зоҳир созад ва ӯ ба дараҷаи магистр соҳиб шуд. Дар миёнаҳои солҳои 1920 дар яке аз шабнишиниҳои адабӣ Симона бо Жан-Пол Сартр шинос гашт, ки баъдтар дар ҳақи вай дар қиссаи саргузаштиаш чунин навишт: «Рафиқи самикӣ, ки дар симои ӯ ман тамоми хостагиҳои ишқ-амро баровардам. Бо вай дар хусуси ҳама чиз сӯҳбат кардан мумкин». Онҳо дар ҳақиқат, 51 сол, то вафоти Сартр дар соли 1980, бо ҳам буданд. Ба истиснои солҳои ҷанги дуюми ҷаҳонӣ ва сафарҳо ба Рим, ки дар ҳуҷраҳои алоҳида мезистанд, вале ҳар рӯз бо ҳам вохӯрда, аз эҷодиёти якдигар воқиф мегаштанд, маслиҳат медоданду мегирифтанд. Оилаи онҳо намунавӣ ва озод аз ҳамаи банду басти диниву анъанавӣ буд.

То соли 1943 Симона де Бовуар дар якчанд коллеҷ аз фалсафа ба донишҷӯён сабақ медод. Баъд пурра ба кори эҷодӣ гузашт. Романи нахустинаш «Ӯ омад, то ки бимонад» ишқи секунҷаро ифшо месозад. Дар асар ишқварзии нахустинашро бо