Нигоҳи ҳузнангези ин бону, чеҳраи коҳидаю ҷиддии ӯ ба хотир симои зоҳидонаи пешвоёни дин ва мутаассибонро меовард. Тамоми умри вай баҳри мубориза бо дарди бадан, барои дарёфти ҷойи сазовор дар зиндагӣ ва худро инсони комил эҳсос намудан, сарф шуд. Муаррифиномаи ӯро мутолиа намуда, боварии кас намеояд, ки ба ҳамаи комёбиҳо зане соҳиб гардидааст, ки аз хурдӣ маҳкуми марг гашта буд.

Лариса Косач дар оилаи зиёиёни украин ба воя расид. Зодмандони ӯ ба авлоди маъруф мутааллиқ буданд ва решаҳояшон бо одамони мӯътабари лаҳистонӣ, босниявӣ, казақҳо ва юнониҳо пайвандӣ доштанд. Тағоии Леся – Михаил Драгоманов – олими намоён, арбоби сиёсӣ ва ҷамъиятӣ, ки солҳои зиёд дар Франсияю Булғория зиста буд, ба ҷаҳонбинии хоҳарзодааш таъсири амиқ гузошт. Дар Париж вай бо И.Тургенев ва В.Гюго шинос шуд. Модари Леся Ольга Петровна шеър ва ҳикояҳо менавишт ва онҳо бештар дар хориҷа ба нашр мерасиданд, эҳтимол дар чопи онҳо бародараш ёрӣ мерасонд. Эҷодиёти ӯро барҷаста номидан нашрояд ва ин Ольга Петровнаро аз навиштан боз намедошт ва баъдтар бо тахаллуси Олена Пчилка маъруфият пайдо намуд.

Духтарак бардам ва шоду хандон ба воя мерасид. Модар ба Леся худаш сабақ медод, ба рафти таълими мактабӣ бовар надошт. Леся аз овони кӯдакӣ ба мусиқӣ ва назм рағбат пайдо кард. Дар панҷсолагӣ навохтани созҳои мусиқиро ёд гирифт. Дар ҳаштсолагӣ нахустин шеърасро эҷод намуд.

Табиат як лаҳза хушбахтиро эҳсон карду сипас ба шикастани он пардохт. Моҳи январи соли 1881 духтарак бемор