ягон ҳарфи тоза, сухани нек, гарму нарм, воқеаҳои аҷоиб ба чашм намехӯранд. Ҳамаш тахту ҳамвор, дилгир, ором. Ҳол он ки ӯ умри дарози пур аз воқеаҳо, шебу фарозҳо дидааст.
Аммо... мехонем: «Ором буд», «бо ягон чиз ҳиссиёташро ошкор намекард», «Хомӯш меистод, касе як қатра ашкашро надидааст». Гӯё сухан дар бораи робот меравад.

Бисёриҳо дилнокаш будани ӯро мисол меоранд. Лекин шумо ба аксҳои давраи ҷавонии ӯ бингаред, чи хел қашанг, қаду қомати расо, мӯйҳои дарози фаттон, пӯсти зебо — ҳама дилкашу ҳушрабо. Аммо модараш ҳам аз ояндаи духтари безебаш дар ташвиш будааст. Ва шояд гап дар сари ҷозиbai занона бошад, ки ҳар бонуи безебро низ фаттону дилписанд менамояд. Ба ҳар ҳол чунин хислат аз Надежда фарсахҳо дур буд. Вале, гуфтан мумкин, чаро Парвардигор ин қадар Крупскаяро ранҷонд?

Надежда Константиновна дар оилаи оддии қашшоқ ба камол расид. Падараш инқилобчӣ буд, ба тарбия ва донишомузии духтараш зиёд аҳамият медод. Модараш Елизавета Василевна занаки диндор буд ва пайваста аз Худо бахти духтарашро мехост. Ба ҳар гуна домод розӣ буд, танҳо мехост, ки духтарашро дӯст дораду наранҷонад.

Надежда бошад дар бораи мардҳо кам фикр меронд. Ӯ баъди хатми курси омӯзгорӣ ба мактаби шабонаи коргарӣ ба кор даромад. Марксизмро бо диққат омӯхт, барои ин забони олмониро комилан азёд кард. «Марксизм бахти бузургам дод, он чиро ки ҳар инсон орзу дорад: дониш, ба куҷо бояд рафт, боварӣ ба оянда, ки ҳаёт бо он пайваст аст».

Уляновро ӯ дар мактабаш дид, эҳтимол вай духтаракро бо қатъият ва муҳокимарониҳои қотеъонааш мафтун намуд. Вай аз рӯзҳои нахуст худро ҳамчун пешво, доҳӣ мепиндошт. Надежда боре Уляновро дар китобхона вохӯрд ва ӯро интизор шуд.
Баъди берун баромадани Улянов бо вай ҳамсӯҳбат гашт. Надежда, агар мехост, ҳар мардро ба сӯҳбат кашида метавонист.