Завҷаи доҳии болшевикон В.И. Ленин. Узви «Иттифоқи муборизон барои озодии синфи коргар» аз соли 1898. Котиби масъули рӯзномаҳои «Искра», «Ба пеш», «Пролетарҳо», «Сотсиал-демократ». Иштирокчии инқилоби солҳои 1905-1907 ва Инқилоби Октябр. Аз соли 1917 узви таҳририяи рӯзномаи “Правда”, аз соли 1929 муовини комиссари халқии маорифи РСФСР. Вакили Шӯрои Олӣ аз соли 1937. Оид ба педагогика ва таърихи КПСС асарҳо навиштааст.

Кӣ имрӯз ин бонуро ба ёд меовард, агар завҷаи «доҳии пролетарҳои дунё», одаме, ки рафти зиндагии асри XX-ро ба куллӣ тағйир дод, намебуд. Вале гап ҳам дар сари ҳамин аст, ки ӯ завҷаи вай набуда наметавонист. Ва агар сарнавишти аҷоиб ва ҳам бемаънии одамизод вуҷуд дошта бошад ҳам, ба Надежда Константиновна Крупская ҳукм шуда буд, ки танҳо сояи ҷудоинопазири шавҳараш, шахси золим, барҳамдиҳандаи дунё бошад.

Онҳо танҳо ду нафар буда метавонистанд – Вай ва Ӯ, ҳамчун аз азал, аз ҳамон замони пайдоиши олам то ба имрӯз чӣ тавре ки буд. Онҳо қудрат доштанд, ки насли нав ба дунё оранд, зебоиҳо офаранд, вале бо дасти хеш корҳои касофатбори барҳамзанандаи нишот омода сохтанд – Вай ва Ӯ.

Саргузашти Надежда Константиновна ба тарҷумаи ҳоли одамӣ кам монанд аст, афсонавист. Ҳатто гап дар сари таърихнигорони шӯравӣ ҳам нест. Дар ёддоштҳои дугонаҳояш низ