раққосаҳои бузург, бонувони кабир медонанд? Чӣ тавре ки аз он қаҳрамонони нимафсонавию нимтаърихӣ иттилъ доштанд...

Асрори «ҷавонии ҷовидона» ҳар як занро то ба тоифаи фариштагон боло мебардошт, дастнорас ва мӯъҷиби парастиш мекард. Ва ҳамаи бонувон тайёранд, ки барои ҳеҷ гоҳ пир нашудан аз баҳри тамоми боигарии дунё, кулли ошиқон ва неъматҳо бигзаранд. Эҳ, чӣ қадар занон дар майдони мубориза бо синну сол ба «хоб рафтаанд», ин «ҷанг» бисёр фоҷиаҳоро медонад, чӣ қадар тақдирҳои талх ба он вобастаанд, чӣ қадар сарнавиштҳои драмавию мазҳакавиро дар ниҳоди худ ниҳон дорад ин муборизаи бераҳмонаи нобаробар. Бале, нобаробар, зеро охируламр вақт ногузир ғолиб меояд.

Ва ба ҳар ҳол гоҳо «бонувони мо» ба вақт ғолиб меоянд. Ба суратҳои солҳои охири Плисетская бингаред, аз барои Худо, ӯ ҳамон духтарак аст. Чӣ тавре ки панҷоҳ, чил, сӣ сол пештар буд. Гоҳо ба назар мерасад, ки сол ба сол вай соҳибҷамол мешавад, аз ниҳоди ӯ як зебоии комил ва пурилҳом рӯ мезанад ва пайкарашро фаро мегирад. Ва ҳарчанд худи Майя Михайловна навиштааст, ки зан дар бистсолагиаш шабонарӯз яксон зебост, баъди сӣ се-чор соат, баъди панҷоҳ якчанд дақиқа, вале ин суханон ба қаҳрамони мо иртиботе надоранд. Вай солҳои зиёдест дар саҳна бо ҳамон зебоии табиӣ, дар зиндагӣ низ. Ва ӯ ҳоло ҳам мерақсад. Рекорддори саҳнаи балет. Агар дар санъат низ рекордҳо бошанд.

Соли 1932 падарашро консули генералӣ ва сардори кони ангишти Шпитсберген таъин карданд. Дар ҳамин ҷазираи қаҳратун Майя бори нахуст дар операи Даргомижский «Фариштаи обӣ» нақш офарид. Барои рангин кардани шабҳои тӯлонӣ сокинони ҷазира намоишномаро ба саҳна гузоштанд. Ва нақши Фаришта ба зиммаи духтари консули генералӣ афтод.

Баъд аз ин рӯзе набуд, ки Майя дар орзуи мактаби хореографӣ бо волидайн ҳарф назанад. Оқибат соли 1934 падар