Марина Ивановна
Светаева

(Солҳои зиндагиаш
1892-1941)

Шоираи рус. Маҷмӯаҳои машҳуртарини ашъораш «Чақримҳо»
(1921), «Пеша» (1923), «Баъди Русия» (1928). Дар бораи А. С. Пушкин, А. Белий, В. Брюсов, М. Волошин, Б. Пастернак ва дигарон асарҳои насрии лирикӣ, эссе навиштааст.

Шеърҳоямро зи бас барвақт гуфтам,
Бехабар мондам, ки будам шоире ман...

Бисёр маҷмӯаи шеърҳои Марина Светаева бо ҳамин мисраъҳо оғоз меёбанд. Дар ин байт Светаеваи наврас тақдири ҳанӯз аз айёми таваллуд пешакӣ муқарраршудаи худро иброз доштааст, ки он бо омӯзиш, тарбия, заҳмат ҳосил намегардад, балки ҳамчун туҳфа пешкаш мешавад, ҳатто гуфтан мумкин аст, ки ноҳақ, гӯё ки тасодуфан ба касе, ки «ангушти тақдири нубуғӣ» ишора намояд. Марина аз шумори некбахтони камназир будааст ва дар байни занон бошад нодиртарин кас аст, ки Парвардигор истеъдоди фавқулоддаи шоирӣ бахшидааст, нубуғи шоирӣ ин худ чизи бисёр сеҳрангез, аҷоиб, идоранашаванда, гоҳо беҳад бераҳм аст. Вале аз туҳфаи илоҳӣ гурехтан имкон надорад, вай ба мисли даст ё пойи одам аст, аз дардаш ба дод ой ҳам, бурида намепартой.

Ӯро бо тамоми қоидаву қонунҳои покдилӣ, баномусӣ ва зиёиёноӣ оилаҳои дворянҳои охири асри XIX ва аввали асри