Ва, хушбахтиро бинед! Шоир ӯро наронд, писхандомез нахандид. «Вай бо тамкин, ҷиддӣ ба суханҳо гӯш меандохт, ҳамаро мефаҳмид, насиҳат намекард ва ба назар мерасид, ки ҳатто бонуи калонсол набудани маро пай набурд...»

Вохӯрии нахустин танҳо дар ёди Лиза то нафаси вопасинаш нақш баст. Албатта, духтарак мехост, ки Блок ба ӯ таваҷҷӯҳ зоҳир созад, мисли вай дар оташи ишқ сӯзад. «Ҳиссиёти аҷоиб.
Ҳангоми бозгашт аз Галерная як ҳиссаи ҷонамро он ҷо гузоштам. Ин ишқи духтари наврас набуд. Дар дил бештар хавотирӣ ва ғамхории модарона эҳсос мегашт». Ин ҳарфҳоро вай баъдтар навишта буд, Елизавета Юревна соли 1936 ҳамин гуна андеша дошт... ё мехост дар ин ақида бошад. Аммо як нафари дигар шоҳиди вохӯрии онҳо буд. Бале, худи Блок. Пас аз як ҳафта Лиза лифофаи сабзе мегирад бо шеъри «Вақте ки шумо меистед, дар пеши раҳам...»

Ин шеър алҳол хеле маъмул аст, вале он замон Лизаро бисёр ба ҳолати ногувор оварда буд. Ва дар ҳақиқат ба ибораи мазкур диққат диҳед. Духтарак «дар пеши роҳи» мард истодааст ва ҳам оҳанги шеър пур аз ғурури мардона. Дар хусуси духтар, ки боиси эҷоди шеър шудааст, чизе нест. Боз ба насиҳати шоир бингаред: «Ва ман мехоҳам, ки шумо ба одами одие ошиқ шавед. Ки вай замину осмонро дӯст медорад. Ва ман аз хушбахтии шумо меболам».

Соли 1910 бо Дмитрий Владимирович Кузмин-Караваев издивоҷ менамояд. Онҳоро ишқ ба ҳам наовард, балки ақидаи ягона ба назм ва ҷараёнҳои мухталифи фалсафӣ наздик кард.
Боре дар маҳфили адабӣ Дмитрий завҷаашро бо адибе шинос кардан хост. Лиза қатъиян аз шиносоӣ сар кашид. Блок Лизаро шинохт.

Барои қаҳрамони мо давраи пурошӯб фаро расид. Акнун
вай қариб ҳар рӯз бо «худо»-и худ вомехӯрд: чойнӯшии якҷоя,
вақтхушиҳо, баҳсу мунозира дар атрофи шеър, шиносҳои
умумӣ, гӯё ки онҳоро ба ҳам меоварданд, вале танҳо як чиз