вай баъди нависандаи маъруф гаштан ҳам дар боби «намуди машғулият»-и ҳолномааш бетағйир менавишт: «завҷа».

Агата Кристӣ аз зиқӣ, аз сабаби калилзабонӣ, қалам ба даст гирифт. Дар рӯи коғаз баён намудани андешаҳо ва нуқтаи назар барои духтараки оромтабиат ва орзупараст осонтар менамуд, нисбат ба он ки асрори дилашро дар назди одамон бо овози баланд иброз дорад.

Боре баъди сиҳатёбӣ аз беморӣ Агата «аз бекорӣ – кадукорӣ» гӯён ҳикояне навишт. Аҷибаш ин ки он замон апааш Маҷаллакай якчанд ҳикояашро чоп карда буд. Апааш ба Агата гуфт, ки биё шарт мебандем, ки аз ту нависандаи детектив намебарояд. Қаҳрамони мо ба осонӣ қиссаи нахустини моҷароиашро эҷод намуд, вале шаш ношир аз чопи он даст кашид. Танҳо ношири ҳафтум ҷуръат карда «Таърихи пурасрор»-ро ба табъ расонд. Он вақт, яъне соли 1920, таваллуди «Маликаи детектив» ноаён ҷараён гирифт, қариб ду ҳазор нусхаи китоб ба фурӯш рафту халос, муаллиф соҳиби 25 фунт ҳақи қалам шуд. Вале адиби ҷавон аз ин рӯҳафтода нагашт, ба эҷодиёташ назари танқидӣ афканд ва ба маҳсули заҳматҳояш бо як тамасхур нигарист. Ва дар ҳамин солимидрокии нафис, кордонии оромона тухми комёбии бузурги оянда неш мезад. «Ман ҳоло ҳам мепиндоштам, ки китоб навиштан низ ба мисли рушди табиии дӯхта тавонистани ҷилди болинҳо ба вуқӯъ меояд». Аз ҳамон давра Агата Кристӣ, худро адиби касбӣ напиндошта, бо ҷидду ҷаҳд асарҳои пурмоҷарояшро чун хайёти моҳир аз рӯи нақши кашида гулпартой мекард, яъне бо усули ҷиноят – таҳқиқ – ошкоршавии ҷинояткор. Ва ба монанди анкабути заҳматпеша тор метанид, торҳои моҷаро.

Аввалҳо, то афзудани ҳаҷми ҳақи қалам зиёд хома меронд, баъдтар, вақте ки шӯҳрати оламгир омаду музди меҳнаташ боло рафт, камтар менавишт, то ки андози гарон напардозад. Ба эҷодкор эҳтиром мегузошт. Тоқати дар курсӣ нишастан доштан, заҳматпазирӣ, бо сабру таҳаммул ва каме