«домодшавандаҳо» наҷот мебахшад. Пенелопа аз бозгашти шавҳар шоду халқ аз зинда будани шоҳашон масрур мешаванд.

Ба ақидаи Аристотел асоси достонҳои «Илиада» ва «Одиссей»-ро ягонагии ҳаракати драмавӣ ташкил медиҳад. Инчунин муаллиф характери қаҳрамонашро иброз намедорад, балки симои қаҳрамон аз суханрониҳои худи ӯ аён мегардад.

Кашфиётҳои ҳайратангези Г.Шлиман дар солҳои 1870-1880 собит сохтанд, ки Троя, Микен ва аркҳои ахейӣ афсона набуда, ҳақиқатанд. Кошифонро он чиз ба шигифт овард, ки бисёр тасвирҳои Ҳомер бо бозёфтҳои онҳо чун ду ҳиссаи як себ ба ҳам монанданд. Масалан, «Қадаҳ бо сурати кабӯтар», ки аз харобаҳои Микен дарёфт шуд, шояд ҳамон қадаҳе аст, ки аз он пири хирад Нестор шарбат менӯшид.

Пифагор

(Солҳои зиндагиаш тахминан солҳои 580-500-и то милод)

Одамеро дарёфтан душвор аст, ки дар ниҳоди ӯ номи Пифагор ва теоремаи Пифагор бо ҳам монанд набошанд. Ҳатто онҳое, ки дар зиндагӣ аз математика хеле дар канор мондаанд, ёддоштҳошонро нисбати «шалворҳои пифагорӣ» (квадрати гипотенуза ба суммаи квадратҳои катетҳо баробар аст) то дер маҳфуз медоранд.