Анна Андреевна Ахматова
(Солҳои зиндагиаш 1889-1966)

Насаби ҳақиқиаш Горенко, шоираи рус. Муаллифи бисёр маҷмӯаи шеърҳо, аз қабили «Шом», «Тасбеҳ», «Гузашти тези вақт» ва «Реквием» (марсия ё ҷанозаи шаҳидони ҷазодиҳии солҳои 30-юми асри XX). Дар бораи Пушкин хеле зиёд шеър гуфтааст.

Кадоме аз ҳозирҷавобони рус, ки аз зери теғи аҷали ҷангҳои асри XX ва лагерҳои сталинӣ ҷон ба саломат бурдааст, дар солҳои баъдӣ шӯхиомез иброз доштааст: «Дар Русия бояд зиёд зист». Аҳматова, чи тавре ки дида мешавад, дар зери ситораи бахт ба дунё омадааст. Тақдир ғамхораш буда, ӯ то барф барин сафед шудани мӯйҳояш ҳаёт дид ва дар ҷойғаҳаш ҷон ба ҷонофарин супурд, ҳол он ки вай истеъдоди барои зиндагӣ хатаровар - истеъдоди шоирӣ дошт. Гӯё кадом як фаришта ба худ азм карда буд, ки дар солҳои сангину пур аз оташи Русия ин ҷисми «муқаддас»-ро аз чашми бад эҳтиёт намояд. Ва Аҳматова ҳамеша ҳамин «зиндагии ба қарз гирифта», зиндагӣ «ба ҷои каси дигар»-ро эҳсос мекард.

Ҳаёти ӯ ба назар дуру дароз менамояд, нисбат ба дигар занҳое, ки баробари вай ба дунё омаданду рафтанд. Барои он ки нисбат ба наздиконаш, ҳамақидаҳояш, дӯстон ва душманонаш зиндагиномаи ӯ пур аз воқеаҳо буд, вай на танҳо ҳодисаҳоро дар шуури худ нигоҳ медошт, балки якчанд давраҳои таърихиро дар эҷодиёташ акс мекард.