ки барои Аш майдачуйдаҳои ҳаёти оилавӣ беқурб ва хатоҳои зиёди содиргашта бахшиданӣ ба назар мерасиданд.

Дар охири солҳои 80-уми асри XIX ташкилотҳои зиёди пинҳонкорро ақидаҳои мухталиф, интихоби роҳи ояндаи инқилобӣ ба майдони набард мекашид. Террор ба омма манфиат наовард, танҳо диққати ашхоси мутаассибро ҷалб мекард, қисми асосии ҷавонон роҳҳои қонунии муборизаро баҳри ҳокимият рондан меҷустанд.

Роза замоне ба ҳаракати инқилобӣ пайваст, ки муборизаи зиддитерроризм авҷ мегирифт. Вай гурӯҳҳои террористиро маҳкум намуду ҷонибдори роҳи тарғиботиву ташвиқотӣ гардид. Аммо террористҳо мавқеи худро ба осонӣ додан намехостанд. Вақте ки зӯр меомад, ҳатто рафиқони ҳамҳизбашонро ба полисия мефурӯхтанд. Охири соли 1889 Роза Люксембург барои зиндонӣ нашудан маҷбур ба Швейтсария муҳоҷир шуд.

Солҳои дар ин кишвари ором ба сар бурдааш давраи аз ҳама хушбахттарин дар ҳаёташ буданд. Ӯ худро нерӯманд ва дилпур эҳсос мекард. Маҳз дар Швейтсария дар айни авҷи шодмонӣ навишта буд: «Агар ягон вақт аз само ҷуфти ситора канда, ба касе барои ба ҷои тугма шинонидан тақдим кардани шавам, бигзор дар ин кор ба ман фазлфурӯшон бо ангушт таҳдидкунон монеъ нагарданд, ки банда ба фанни кайҳоншиносии мактабҳо ҳарчу марҷ ворид месозам.» Чунин таркиши романтизм дар вуҷуди ӯ аз пешравии кор ва тавлиди ишқ пайғом меовард.

Дар Сюрих дар хонаи як рафиқ Роза бо Лео Иогихес шинос шуд ва ӯ зуд ба ҷавон шавқ пайдо кард. Лео низ ба духтарак ҳُсни таваҷҷӯҳ дошт, аммо дар роҳи ишқ қадами қатъӣ намегузошт, танҳо сӯҳбат дар атрофи адабиёти сиёсӣ мерафт. Роза бар хилофи қоида худ изҳори муҳаббат кард. Леои муҷарради мӯътақид таслим шуд. Вале фишори ҳамарӯзаи Роза, нерӯи адонопазири ӯ, ба асаби мард сахт расиданд. Магар осон аст зистан бо зане, ки ботинаш моломоли ташаббусҳост. Ва оташи моҷарои оилавӣ аланга зад.