шоҳона мехонданд. Мирослав ва Ксения дар байни меҳмонон қадам зада, «хуш омадед» мегуфтанд. Марфа ба мақсад расид: новгородӣҳо худро як оила пиндоштанд ва нерӯи онҳо низ дар ҳамин ягонагӣ буд. Дар рафти тӯй ба хотир оварданд, ки Марфаро модараш дар майдони набард ба дунё оварда буд, то ки шаҳрванди шӯҳратёри шаҳри озод шавад.

Ахиран размандагон омода гаштанд, роҳҳои ҳарбузарб маълум, сокинон дар рӯҳияи меҳанпарастӣ омода буданд, ки ба ҳар гуна тааррузи бегонагон зарбаи ҳалокатовар зананд.
Князи Маскав Иван ба сарҳади Новгород расид. Оташи ҷанг даргирифт. Интизорӣ аз майдони ҳарб тӯл мекашид. Марфа фармон дод, ки маъбадҳои шаҳр пайваста ба тоату ибодат ва мададҷӯӣ аз Худованд машғул бошанд. Аз Мирослав гоҳҳо кӯтоҳ хабар меомад: «Меҷангем».

Бадбахтӣ ногаҳон ба сари шаҳрвандон рехт. Қӯшун харобу паршикаста баргашт. Мирослав ва ду писари ҷанговари Марфа шаҳиди роҳи озодӣ шуданд. Вақте ки мардум, зану марди Новгород навҳа мекард, Марфа аз ҷангиён пурсид: «Писаракони ман кушта шуданд?». «Ҳар ду», - ҷавоб омад аз тӯдаи сипоҳиён. «Аҳсан ба само! Падар ва модарони новгородӣ, акнун ман метавонам шуморо дилбардорӣ намоям».

Муҳосираи Новгород тӯл кашид, шаҳри як замон серупур дигар натавонист аҳолиро хӯронад. Сокинон аз гуруснагӣ илоҷи муқовимат надоштанд. Маскавиҳо ба шаҳр зада даромаданд.
Князи ғолиб бо садои омирона ба шаҳрвандони аз тарс ларзон гуфт: «Аз касе қасос нахоҳам гирифт».

Дӯстон зуд назди Марфа омада, хостанд, ки ӯро хушнуд созанд. Дар посух шаҳрдор танҳо табассуми заҳромезе кард.

Вақте ки сарбозони маскавӣ ба хонаи ӯ зада даромаданд, Марфа, гӯё ҳодисае рух надода бошад, ҳамроҳи духтараш бо чарх ресмон мебофт.

Бонуи мардсифат дар Майдони бузург қатл шуд. Суханони охиринаш ба ҳамватанони хомӯшгаштааш чунин садо доданд: