Камилла Клодел

(Солҳои зиндагиаш
1864-1943)

Офарандаи муҷассамаҳо, фаронсавӣ.

Дар кӯчаи Вернен, рӯ ба рӯи даромадгоҳи осорхонаи Роден, одамони хеле зиёд навбат мепоиданд. Аммо дар ин рӯзи фаромӯшнопазири соли 1984 анбӯҳи мардумро на ёдбуди устоди барҷаста ва шӯҳратёр, балки ёди шогирди вай, зане, ки то ба имрӯз номаш зери пардаи фаромӯшӣ ниҳон буд, ҷамъ овард... Ба ҳар ҳол дар рӯи замин адолат будааст. Бонуе, ки барои истеъдоди ғайризанонааш ҳаёташро қурбон карда буд, қадр ёфт, эътироф гардид, бигузор на аз сӯи ҳамзамононаш набошад ҳам, аз ҷониби наслҳои онҳо қадр ёфт.

Вале, бовар намоед, дер ба ваҷд омаданҳо барои шахси зинда, азияткашида, ноумедгашта чандон тасаллобахш нест. Тақдири Камилла Клодел бошад, воқеан мудҳиш буда, бепарвой ва сангдилии пайвандонаш касро ба даҳшат меоранд. Дар сурати истеъдоди илоҳӣ надоштани Камилла ҳам, саргузашти талхи ӯро ба ҷаҳониён иброз доштан, аз аҳамият орӣ нест, бар рағми дилсардӣ, ҳамчун эътироз алайҳи лаинӣ. Лекин вай ба таври шигифтангез лаёқатманд буд, аз ин рӯ, тақдири ӯ барои мон басо фоҷианок аст.

Парвардигор ба волидайн гоҳ-гоҳ бачаҳои боистеъдод мебахшад, вале тасаввур намоед, ки дар як оилаи тамоман муқаррарии зану шавҳари ба зиндагӣ ягон иддаову такаббур надошта пайҳам ду насли закӣ таваллуд меёбад. Дар ин ҷо