гашт: зистан баҳри дигарон, барои озодии башар, тантанаи адолат ва сулҳу салоҳ.

Ҳангоми иди мавлуди Исо рухсатӣ медиҳанд. Аммо ӯ ба истироҳат нарафт. Зеро намедонист бо одамони аз ҳақиқати ҳаёт бехабар чӣ тавр минбаъд дар гуфтугӯ мешавад. Ҳамон вақт дар рӯзномаи шахриаш чунин сатрҳо сабт ёфтанд: «Шоҳбону, императори Русия, маро ба Петербург даъват намуд. Княз Черкасский суханони ӯро ба ман расонд. «Ҷои Юлия Петровна дар дарбор холист. Вақташ омад, ки ба пойтахт баргардад. Корнамоӣ кард ва ба орден пешниҳод шуд». Чӣ хел маро ин гуфтаҳо ба ғазаб меоранд, таҳқирам менамоянд. Онҳо андеша доранд, ки ман ба ин ҷо барои корнамоӣ нишон додан омада бошам. Мо баҳри ёрӣ расондан ин ҷоем, на барои гирифтани орденҳо».

Оре, дарбор рафтори ӯро нодуруст шарҳ дод. Вай роҳи наҷот меҷуст, наҷот аз зиндагии бемаънӣ, аз сафсатагӯиҳо ва нигоҳҳои фаҳши пурҳумор. Вайро сарнавишт маҳкуми ҳамин сарзамин карда буд. Ва Юлия дар ин макон ба хоби ҷовидона рафт.

Вақте ки аз бемории домана ба дунёи боқӣ реҳлат намуд, маҷрӯҳон бароиш қабр кофтанд ва баъдҳо шӯравиҳо соли 1977 аз саргузашташ филм ҳам бардоштанд. Аммо асрори вуҷуди ӯ аз одамон пинҳон монд. И. Тургенев навишта буд: «Чӣ гуна хазинаи пургуҳарро ӯ дар ботини хеш, дар умқи вуҷуд ниҳон нигоҳ медошт, ҳеҷ кас намедонист, ҳамакнун, албатта, нахоҳад донист».