Юлия Петровна
Вревская
(Солҳои зиндагиаш
1841-1878)

Хоҳари шафқат. Қаҳрамони миллии Булғория.
Шояд ба сабабҳои рафтори вай танҳо баъди омӯхтани замони зиндагиаш, ки тамоми рагу пайванди ӯ аз хамиртуруши ҳамон давр пухта шуда буд, пурра ҷавоб ёбем. Мегӯянд, ки шахсиятҳои барҷастаи замон ҳамаи мушкилиҳо, камбудиҳо ва хислатҳои беҳтаринро нисбат ба одамони одӣ дар худ бештар таҷАССУМ менамоянд. Барои ҷавонони солҳои 60-уми асри XIX зиндагии заминӣ нисбат ба ҳаёти пурдабдабаи романтикии бобоёнашон афзалият дошт. Ишқ барои онҳо мақсади ягонаи ҳаёт набуд.
Ҷавонон бештар ба илмҳои дақиқ рӯ меоварданд. Инсондӯстӣ табақаҳои болоии ҷомеаро фаро мегирифт, одамон бовар кардан мехостанд, ки бо ёрии мошинҳои буғӣ ва баробарии умумӣ дар рӯи замин биҳишт сохтан метавон. Ва, агар баъзе файласуфон (ба монандӣ В. Илин) тасдиқ намоянд, ки инқилоб дар Русия аз солҳои 60-уми асри XIX реша давондааст, пас қаҳрамони моро метавон дар сафи онҳое, ки «оташи инқилоб»-ро ихтиёрӣ ё ғайриихтиёр дар хонаи худашон афрӯхтанд, ном бурд.

Юлия Вревская дар ҷомеа тамоман хилофи занони табақаи худ маъво гирифтааст. «Кӣ гунаҳгор?» — ин саволи абадзиндаи сарзамини рус ба тақдири ӯ низ пайвандӣ дорад, аммо то ҳанӯз посух ёфтан ба он амри муҳол аст.