лекин қапида наметавонӣ». Бо як сухан, дао ин «холигӣ» ё «нестӣ»-ст.

Дар боби чорум омада: «Дао тиҳӣ, вале ҳангоми истифодаи он вай афзун намегардад». Луғати куҳантарини «Ховен» иероглифи «чун»-ро «холӣ, холигӣ, тиҳӣ» шарҳ додааст. Ба воситаи иероглифи чжун (холигӣ дар зарф, зарфи тиҳӣ) даоро ҳамчун «холигӣ»-и мутлақ бояд фаҳмид, ки ҳеҷ гоҳ ҳангоми истифода пур намешавад. «Холигӣ» ин ҳамон нестӣ мебошад, ки аз он дао ҳамаро офаридааст. Ва он дар ин гуфтор шакл гирифта:

«Ҳамаи моддаи гардуни фалак аз ҳастӣ ибтидо мегирад, ҳастӣ бошад аз нестӣ».

Дао на танҳо сарчашмаи ба вуҷудоии дунёст, балки қонуни умумиҷаҳонист. Чи хеле ки Лао-сэй мегӯяд: «Дао ҳамеша дар ҳолати сукут - бефаъолиятист, вале чизе нест, ки вай ба сомон нарасонда бошад»; «ба дао касе фармон дода наметавонад, вай пайваста ба ҳоли хеш аст»; «гузаштан ба тарафи муқобил — роҳи ҳаракати дао, заифӣ — (тарзи) амали дао»; «истода танҳо, вале тағйир намеёбад, ҳар ҷо мегардад, аммо хаста намешавад»; «ба мардум фоида оварданро дӯст медорад, лекин барои манфиат гирифтан намекӯшад».

Оид ба тағйирёбии ҳолатҳо Лао-сэй гуфтааст: «Аё бадбахтӣ! Вай такягоҳи хушбахтист. Аё бахт! Дар ниҳоди он бадбахтӣ нуҳуфта».

Лао-сэй ба тағйирёбии модда баҳои фалсафӣ додааст. Ба ақидаи ӯ модда ба нуқтаи шукуфоӣ расида, баъд хазон мегардад, пир мешавад, мемирад. Ин ҳолатро ба ин тарз ифода кардааст: «Моддаҳо ба камолот расидан пас пир мешаванд». Ба пиндори ӯ ҳам пир, ҳам ҷавон оянда надоранд, дар пеш онҳоро марг интизор аст. Аз ин Лао-сэй ба хулосае омада, принсипи мутлақиятро ба миён партофт ва онро бо ин суханон ифода кард: «Сахтӣ ва тавоноӣ — хизматгорони марг». Ӯ бо тамоми ҳастӣ бар зидди «устуворӣ ва тавоной» сухан меронд, мегуфт, ки ин