ӯро дар батнаш 81 сол гирифта гаштааст. Вақте ки таваллуд ёфт, мӯйсараш барфосо буд. Насабаш Лӣ шуд, зеро дар зери дарахти ли (олу) ба дунё омад. Гӯшҳояш дароз бу- данд, аз ин рӯ Эр (гӯш) ном ниҳоданд.

Маълум аст, ки Лао-сзӣ таърихнавис буд, роҳбарии бойго- нии давлатии дарбори Чжоуро бар ӯҳда дошт. Аз омӯхтанҳо, диданҳо ва шуниданҳо оид ба табиат, қонунҳои умумии ҳоди- саҳои табиӣ, пайдоиш ва рушди дунё хулосаҳо мебаровард. Баъдтар Лао-сзӣ онҳоро дар рисолаи машҳураш ҷой кард.

Вай шоҳиди аз сохти ғуломдорӣ ба феодалӣ гузаштан шуд. Лао-сзӣ принсипи пештар вуҷуддоштаро бо танаффур дур ме- андохт. «Дар асоси қоидаҳои ахлоқ» идора намуданро рад кар- да, бо алам мегуфт: «Қоидаҳои ахлоқ — вафодорӣ ва бовариро барҳам мезананд, тухми балво мекоранд».

Аз дари ҳамин ақида ва дидани «заиф шудани давлатдо- рии сулолаи Чжоу» Лао-сзӣ аз хизмати дарбор рафт ва мавқеи «бетарафӣ» гирифта, гӯшаи узлат ихтиёр намуда, танҳо барои худ ҳаёти хушбахтона меҷуст.

Сабақҳои ҳангоми хизмат андӯхтаашро хулоса карда, Лао- сзӣ чунин меҳисобид, ки сабаби дар ҷомеа падид омадани «бал- воҳо» ва «душвории идорасозии ошӯбгарон» дар ниҳоди «таъ- лимот» ва «талабот» нуҳуфтааст.

Лао-сзӣ мепиндошт, ки танҳо он чиз лозим аст, ки ҳоким худаш «талабот надошта бошад» ва он гоҳ халқ табиатан соф- дил мегардад. Барои он ки ба «набудани таълимот» ва «на- доштани талабот» ноил шавем, бояд аз «эҳтироми донишман- дон» даст кашем ва «ба ашёи нодир арзиш нагузорем». Ба тав- ри дигар гӯем, бояд ҳамаи чизҳои барангезандаи талабот ва баҳсҳоро барҳам занем. Лао-сзӣ инро «бароҳандозии сукут» меномид ва мегуфт: «Бароҳандозии сукут ба он меоварад, ки ҳеҷ чиз намемонад, то ки идора шавад».

Аз ин чунин хулоса бармеояд, ки идорасозии идеалӣ ба ақидаи Лао-сзӣ танҳо дар «як кишвари хурдакаки камаҳолӣ»