Бузичаву баррачаи гумшударо ёбам, мехӯраму шикамамро сер карда бармегардам.
Агар бузичаву баррача ҳамроҳонашонро пурсанд, «наёфтам мегӯям», - аз дил гузаронд гург.

Гурги ланг аз гуруснагӣ беҳолу аз роҳравӣ бемадор шуда, рӯйи сабза нишастанӣ буд, ки сангпуште аз зери як бутта садо баровард:

• Эй гурги ланги нобакор, сабзаҳоро зери по накун! Ҳар ҷо, ки пойи ту расад, он ҷо хун мерезаду нооромӣ мешавад.

• Эй сангпушти танбалу хоболуд, чӣ дод мезанӣ?
  Худам аз гуруснагӣ мурда истодаам. Ягон хӯрдание дошта бошӣ, биёр, - гуфт гурги ланг.

• Аз хӯрданӣ фақат алаф дорам, - гуфт сангпушт ва таҳқиркунон хандида илова кард:

• Агар хоҳӣ, алаф диҳам.

• Алафатро ба сарат зан! - овозашро
  баланд карда гуфт гург ва аз ҷояш хеста
  роҳашро давом дод.
  Сангпушт аз паси гурги ланг нигоҳ
  карда:

• Ҳар кӣ бадрафтор шуд, оқибат хор шуд, -
  гуфт.

Гурги ланг дар роҳ аккаро дид. Акка гургро диду овоз бароварда шақ - шақ кард.

• Эй аккаи думдарози беодоб, чаро шақшақ мекунӣ? Магар намебинӣ ман беҳолу бемадорам, хубаш гӯй, ки дар ҳамин гирду атроф бузичаву баррачаи фарбеҳакро дидӣ?
• Ту, гурги нобакор, фақат таъна задану айб карданро медонӣ. Ҳеҷ надидам, ки ту некӣ кардаву нек гуфта бошӣ, - оташин шуд акка ва мақоли зеринро илова кард: «Бадгуфтор - шармандаву шармсор!»

Гург боз пештар рафта, хоктӯдаи баландеро дид.

• Чор тарафи хоктӯда ҳамвор, ба болояш баромада ба атрофаш менигарам, шояд бузичаву баррачаи гумшударо бубинам, - гуфта бо ранҷу азоби хеле зиёд ба болои хоктӯда баромада ба атроф