ибдоъ ва мустабид¹ ба эҷоду лахтироъ. Мисл нест Ӯро, ки ширкат ва баробарӣ талабад ва зид нест, ки пайкор ва душманӣ ҷӯяд. Ва бурҳони он қавли Худой таъоло аст: «Лав кона фиҳимо олиҳатун илла-л-Лоҳу лафасадато»². Ва баёни он ин аст, ки агар ду будандӣ ва якеро иродати коре буд, дуввум агар дар мусоадат музтарр шудӣ, мақҳур ва оҷиз будӣ ва илоҳе қодир набудӣ ва агар бар мухолафат ва мудофаат қодир гаштӣ, дуввум қавии қоҳир будӣ ва аввал заифи қосир. Пас илоҳе қодир набудӣ.

¹ Мустабид – мустақил.
² Анбиё, 21:22.