Ва Азизмурод писари Рӯзимурод дар рӯзномаи «Самарқанд» мақола навишт, ки «ғофилтарин одамони ҷомеа, ки дунёро об барад, пинакашон вайрон намешуд, имрӯз бедор шудаанд. Имрӯз ҳақталошӣ мекунанд». Ва Гадомуроди гӯлахӣ, ки ба ғайр аз алов мондан ба таги деги зовуд дигар на парвойи Одам дошту на парвойи Олам, ҷуволи холии ангиштро бардошт ва бурду ба сари соҳиби зовуд андохт, ва ӯро хафа кард, ва афтонд ба рӯйи замин. Ва командири баталион як аскарро, бо гуноҳи он ки рӯзномаи ҳизби коммунистиро хондаст, дар казарма рост монда хуб танбеҳи даҳонӣ дод, ва баъд ротаро саф орост ва ба майдони машқи ҳарбӣ бурд, ва се соат бе танаффус гирди майдон давонид, ки «вайрон кардани уставро дидед, ба командир нагуфтед ё ба ман хабар надодед». Ва дар истгоҳи роҳи оҳан ва дар дарвозаи бозори калони шаҳр, дар матоъҳойи сурхи дароз, бо ҳарфҳойи калон–калони сафед, шиорҳо пайдо шуд: Роҳро васеъ кушоед! Пролетарҳо меоянд! Ба пролетарҳо роҳ диҳед!
Ва аскарони баталиони тирандоз, ки одатан вақти чоштхӯрӣ аз казарма то ошхона, саф кашидаву суруд хонда мерафтанд, имрӯз суруд нахонданд, ва ба фармони батакрори старшина, – Суруд хонед! Саровоз овозатро барор! Ба шумо мегӯям, суруд хонед!! – итоат накарданд, суруд нахонданд. Ва старшина дӯғ зад:
– То суруд нахонед, ба ошхона намедароед!
Ва аскарон боз итоат накарданд, – бетартиб ба ошхона даромаданд, ва мизу харакҳо ва деги таъому косаҳойи тунукаро бардоштанду чаппа карданд:
– Мазза надорад таъомҳо. Ба мо оби раббано медиҳед.
Чор моҳ шуд, ки нонпулӣ намедиҳед. Либос надорем.