пурсид:
– Агар хато накунам, ту Абдулло?
– Бале... – гуфтам ман.
– Аз Душанбе омадӣ?
– Ҳа-а...
– Хонданат чӣ хел?
– Бад не.
– Бойсун меравӣ албатта?
– Ҳа, Бойсун...
Ман ўро баробари он ки ногаҳон ва хурсанд ба наздам омад, шинохтам. Номаш Ғанӣ. Се сол пеш, аз рўи гапи мардум, барои авбошӣ ба муддати ду сол ҳабс шуда буд. Азбаски ману вай фақат шиноси салом-алейкем, ба суолҳояш дар як навъ худдорӣ ҷавоб медодам.
– Биё, мо ҳам Бойсун рафтанӣ, – гуфт Ғанӣ бидуни чашмдошт ва ҷомадончаамро бардошта, маро аз оринҷам гирифту ҳамроҳи худ ба тарафи мошин бурд.
Яке аз он се мард, ки эҳтимол хўҷаини газик буд, ба саломи ман дар ҷигот ҷавоб гардонда, ба рўи Ғанӣ нигоҳи маънидор афканд.
– Ин кас писари Салим-амаки оҳангар, – табассум кард Ғанӣ. – Савоб мешавад. Ҷой ҳаст...
– Ҳамин тавр?.. Хайр, майлат.
Ғанӣ чаққон гузашта, ба сари фармон нишаст.
Ман аз қафо ҷой гирифтам.
Мард ба ҳамсўҳбатонаш мағрур хайрухуш карда, худро дар нишастгоҳи паҳлуи Ғанӣ партофт.
– Роҳи сафед, рафиқ Иброҳимов! – гуфта, он ду нафар ба навбат дасти ўро фишурданд.
Баъде ки Иброҳимов ба сараш ишораи «рафтем» кард, Ғанӣ мошинро ба ҳаракат овард.
Ин дам як лаби қурси офтоб дар пушти теғаи кўҳи Фарҳод фурў рафта буд.
Газик ба як виз-визи мутассил талу теппаҳои канори раҳро қафо партофта, ба сўи Бойсун метохт.
Иброҳимов, ки ширакайф буд, дар ҳавои гашти мошин мувозинаташро нигоҳ дошта наметавонист. Ҷуссаи фарбеҳаш ба ин тарафу он тараф вазнин алвонҷ мехўрд. Аз ваҷоҳаташ барфу борон мерехт.