ва дасти Воҳидро гирифта, ба тамкин гуфт:
– Гузаред, додарам, дар ҷоятон шинед. – Сипас ба тарафи модари ў, ки ҳолаташро тағйир надода, чашмонаш бефарқ, гаранг ба шавҳараш менигарист, рўй овард. – Камакак пахта диҳед.
Пиразан як қад парид ва инак ба ҷои ангушт лаб газида, чун соя бесадо ба пешгаҳ гузашт. Вай фақат ҳамин дам ба ҳасрат пай бурд: даҳшати кайҳо боз дар пушти дар интизор, ки пиразан ҳар рўз нафаси сарди онро шунида, зуд-зуд метарсид, охири охирон зада ба хона даромадааст.
Тўрон-тракторчӣ пахтаро дар пиёла тар карда, ба ҳалқи мўйсафед об чаконд. Аммо вай ба маънии «лозим не» сар ҷунбонд.
– Ором бошед, ҳамсоя, натарсед… Мегузарад.
Мўйсафед ба Воҳид чашм давонда, ба имову ишора болини худро нишон дод. Лекин писараш хоҳиши ўро нафаҳмид. Мўйсафед паҳлу гашт; дасташро ба зери болин бурда, соатро оҳиста гирифт. Баъд фурсате ба рўи Тўрон-тракторчӣ такдор нигариста, онро ночор дар наздаш монду гоҳ-гоҳ, то ки диққати ҳамсўҳбаташро сари вақт ба соат ҷалб кунад, дар ҷогаҳ ҷунбида, ангуштон ва чашму абрувонашро ба ҳаракат оварда, қариб ним соат гап зад.
«Ман дар пеши шумо гунаҳкорам, – мегуфт ў ба Тўронтракторчӣ. – Як замонҳо дар ҳаққатон бад карда будам. Сабабгори ин ҳамон ҷўраатон Олимов... Барои чӣ вай ба Тўрон, ба як тракторчии равғанолуд созу ба мани раис не? – гуфта, шабу рўз дарунамро мехўрдам. Чандин бор гўсфанд кушта, гарданам каҷ, ўро ба хонаам таклиф кардам. Лекин ҳар дафъа ягон баҳона ёфта, намеомад бачамард. Ҳа-а, одами зирак буд Олимов, маро бисёр бад медид...»
Мўйсафед аз чеҳраи ороми Тўрон-тракторчӣ чашм наканда, боз ба худ мегуфт, ки «вай ба ғурунг-ғурунги фосиладори ман гўш диҳад ҳам, чизе намефаҳмад». Бо вуҷуди ин ба умеде ки шояд соатро шинохта, аз рўи ҳавлиаш гум шудани сарулибоси Олимовро ба ёд орад, суханашро идома медод. Ў намедонист, ки Тўрон-тракторчӣ ҳеҷ гоҳ он соатро дар дасти Олимов надидааст, ё дида бошад ҳам, дар хотир нигоҳ надоштааст.