Мансур аз вазъи дўсташ як андоза хурсанд шуд.
Вай инак мекўшид он беамалро, ки аввал барояшон гўё хизмат карда, аз Шаҳр ба деҳа оварду дар ниҳояти кор фиреб дод – ё шояд ягон ташвишаш баромада, хабар расонда натавонист, – фаромўш созад.
Бо вуҷуди ин дилаш хиҷил буд.
Дар як меҳру ихлоси мардона ба хотир меовард, ки ҳар дафъа, вақте аз паи ин ё он супориши идора ба Маскав мерафт, Андрей ё ягон рафиқи вай, агар бохабар бошанд, чӣ тавр ўро ба мошини худ ҳатман пешвоз мегирифтанд...
– Кӣ шуморо бурданӣ буд? – андак ба қафо тоб хўрда, ногаҳон пурсид Зафарбек.
– Фарқаш чӣ? – чун дар хонаи падар, аммо ин навбат мулоим гуфт Мансур.
– Дар ҳар сурат... фаҳмем. Ба тариқи ғайбат не, аз дари сўҳбат… Ҳамдеҳаи худамон будагист албатта?
– Ёфтед!
– Кӣ?
– Хаскаш.
– Ана-а! – ба оҳанги тамасхур хандид ў. – Шумо ба ҳамон чилдурўғ бовар кардед?
– Аз куҷо донам? Одам гуфтем, инсоф дорад гуфтем... Ба қавлаш устувор менамуд.
– Вай қавл надорад. Як чоплуси аз худо гашта. Дар деҳа ҳатто кўдак кӣ будани ўро медонаду шумо...
– Чӣ илоҷ, одамро шинохтан душвор.
– Лекин зарур!
– Рост... Фиреб хўрдем. Агар ин гуна ваъдахилофиашро медонистем, саҳари мардон дар маркази ноҳия ба автобус савор шуда, ҳоло нисф зиёди раҳамонро тай мекардем. Автобуси дуюм баъди пешин...
– Фаҳмидам, дўстатон ба Маскав билет доштааст; ба автобуси дуюм равед, дер мемонед. Дар ноҳияи мо, сабил, таксӣ ҳам нест. Аз ягон ҷо одам биёрад... доштан мумкин. Агар не, соатҳо дар сари кўча мошин поида мешинед.
– Ҳама гап дар ҳамин.