Чунки нағз медонанд – як инсони ҳақталошӣ, дасткушодӣ, дилу ниятат покиза, чашмат ҳалол, ба ёру ошно садоқат дорӣ, муҳимбарорӣ. Боре нашудааст, ки аз қавлат гашта бошӣ; ҳаққи ягон бева ё бечораро ҳам нахўрдаӣ, ба амонат хиёнат накардаӣ. Дар ҳар сурат мардум инро на дидаанд, на шунидаанд. Аз ҷумла худи ман... Боз чӣ лозим ба як марди мусулмон!
– Мо ҳамин хел одам гуфта, ҷор занам?
– Не, ту ҷор назан. Ту саломатиатро эҳтиёт кун.
– Дар ин дунё худои карим ҳар чӣ фармуда бошад, ҳамонро мебинӣ.
– Вай арақ нўш нагуфтааст-ку...
– Исматулло мегўяд, – маҷбур механдад Ҳотамбек. – Дигар улфатҳо мегўянд... Онҳо чӣ қадар шилқинанд, худат нағз медонӣ.
– Бо вуҷуди ин нанўш, – аз гапаш намегардад Нозилҷон. – Як-ду сол гузаштан баъд мефаҳмӣ, ки эшон то кадом андоза ба ту садоқат доранд. Яъне вай дигар намегирад гуфта, пояшонро аз дари хонаат кананд, ё аввала барин туро ба дастархони худ даъват накунанд, пас бешубҳа дўстони хасакӣ будаанд.
– Ҳар кор шуданаш мумкин...
– Мумкин ҳам гап! Ин дарсе ки аз қазо гирифтӣ, бояд якумр ба ту кифоя бошад. Аслан чӣ фоида аз ошнобозии барзиёд?!
– Лекин рост мегўӣ, – андак ба хаёл меравад Ҳотамбек.
– Ақалан оқибати шаш фарзандатро фикр кун. Ҳоло аксарияти онҳо хурданд, мактабхонанд...
– Бале, – калла меҷунбонад ў. – Баракат ёбад устодашон Исматулло. Чӣ будани забону адабиётро мефаҳмонад бачамард...
– Худо нагирад ҷони ин хел муаллимро! Аз раҳаш нагашт, ки нагашт.
– Арақхўриашро дар назар дорӣ?
– Агар не, боз чиро?! Ба он лабу даҳан намедонам вай ба хонандаҳо аз чӣ дарс медода бошад... Балки шарму ҳаё чист, умуман фаромўш кардааст?
– Биё, мон, – як дам сар мехорад Ҳотамбек. – Нағзаш, аз худат пурсам.